Tatry Stawy Gąsienicowe  - Zielony i Kurtkowiec

Dolina Gąsienicowa kryje wiele niezwykłych zakątków, a jej polodowcowe jeziora należą do najpiękniejszych elementów tatrzańskiego krajobrazu. Wśród nich wyróżniają się Zielony Staw Gąsienicowy i Kurtkowiec. Choć oba leżą w otoczeniu surowych gór, każdy ma nieco inny charakter. Zielony przyciąga przejrzystą wodą i rozległą panoramą skalistych szczytów, natomiast Kurtkowiec jest niewielkim, bardziej kameralnym stawem, znanym przede wszystkim z malowniczej wysepki.

Zielony Staw Gąsienicowy – zielona tafla pod skalnymi ścianami

Zielony Staw Gąsienicowy znajduje się na wysokości około 1672–1674 m n.p.m., u stóp Skrajnej Turni. Jest największym jeziorem Zielonej Doliny Gąsienicowej i jednym z tych miejsc, w których można dostrzec, jak niezwykłe formy przybiera tatrzański krajobraz.

Jego nazwa nawiązuje do charakterystycznej, lekko zielonkawej barwy wody. W słoneczne dni powierzchnia stawu rozświetla się, a otaczające go skały i zbocza odbijają się w nieruchomej tafli.

Z jeziorem wiąże się również ciekawostka historyczna. Pod koniec XIX wieku Towarzystwo Tatrzańskie wzniosło nad jego brzegiem drewniane schronienie dla turystów. Surowe warunki wysokogórskie okazały się jednak bezlitosne dla niewielkiego budynku, który z czasem przestał istnieć. Później próbowano także zarybiać staw pstrągami, ale ingerencja człowieka nie przyniosła trwałego efektu.

Kurtkowiec – staw z wyspą na wysokości niemal 1700 metrów

Kurtkowiec, nazywany również Stawem w Roztoce, leży na wysokości około 1686 m n.p.m. Jest mniejszy od Zielonego Stawu Gąsienicowego, ale ma wyjątkowy element krajobrazu, który sprawia, że trudno pomylić go z innymi jeziorami w okolicy. Na jego powierzchni znajduje się niewielka wyspa porośnięta kosodrzewiną. To właśnie ona czyni Kurtkowiec szczególnie interesującym miejscem na mapie polskich Tatr.

Wysepka zajmuje około 0,07 hektara i jest uznawana za najwyżej położoną wyspę w Polsce.

Wyrastająca z wody kępa górskiej roślinności wygląda niemal jak miniaturowa wyspa na środku jeziora, choć w rzeczywistości jest częścią surowego, skalistego świata Tatr Wysokich.

Kurtkowiec jest stosunkowo płytki – jego maksymalna głębokość wynosi około 4,8 metra. Jego nieregularna linia brzegowa i otoczenie górskich zboczy sprawiają, że prezentuje się inaczej niż głębokie, ciemne stawy położone w cieniu wysokich ścian skalnych.

Jak dotrzeć do Zielonego Stawu i Kurtkowca?

Oba stawy można zobaczyć podczas wędrówki po Zielonej Dolinie Gąsienicowej. W rejonie jezior przebiegają szlaki prowadzące w stronę Przełęczy Karb oraz Świnickiej Przełęczy. Z okolic schroniska Murowaniec na Hali Gąsienicowej można dotrzeć do Zielonego Stawu w niespełna godzinę, zależnie od wybranej trasy i warunków na szlaku.

Warto zatrzymać się przy obu jeziorach i spojrzeć na nie nie tylko jak na kolejne punkty na mapie, ale także jak na ślady działalności lodowców, które przed tysiącami lat ukształtowały tę część Tatr. Zielony Staw zachwyca barwą wody i otaczającymi go szczytami, a Kurtkowiec przyciąga wzrok niewielką wyspą, która stanowi jeden z najbardziej charakterystycznych akcentów krajobrazu Doliny Gąsienicowej.

Tatry Zachodnie – widok na Świnicę z Kasprowego Wierchu

Tatry Zachodnie zachwycają łagodniejszymi, rozległymi grzbietami, głębokimi dolinami i panoramami, które przy dobrej pogodzie zapierają dech w piersiach. Jednym z najlepszych miejsc, by podziwiać górski krajobraz, jest Kasprowy Wierch (1987 m n.p.m.), szczyt położony na granicy Tatr Zachodnich i Wysokich. Rozciąga się stąd imponujący widok na obie części Tatr, a szczególną uwagę przyciąga Świnica – charakterystyczny, skalisty szczyt wznoszący się na wysokość 2301 m n.p.m.

widok na Świnicę

Świnica wyróżnia się ostrą sylwetką i poszarpaną granią. W pogodny dzień doskonale odcina się na tle nieba, a otaczające ją skaliste szczyty przypominają, że właśnie tutaj zaczyna się świat surowych, wysokogórskich krajobrazów. Z Kasprowego Wierchu można dostrzec również fragmenty Orlej Perci oraz rozległe doliny po polskiej i słowackiej stronie Tatr. 

Widok na Krywań

To miejsce, w którym warto zatrzymać się na dłużej, nie tylko po to, by zrobić zdjęcia, ale także, by przyjrzeć się zmieniającemu się światłu, cieniom przesuwającym się po zboczach i chmurom opierającym się o górskie grzbiety. To niezwykle malownicze miejsce o każdej porze roku. Te zdjęcia zostały zrobione na początku października.

Trasa z Kasprowego Wierchu w stronę Świnicy

Z Kasprowego Wierchu warto wybrać się czerwonym szlakiem graniowym w kierunku Świnickiej Przełęczy. Trzeba ruszyć w stronę Suchej Przełęczy i szczytu Beskid (2012 m n.p.m.). Dalej trasa prowadzi przez Liliowe, czyli przełęcz uznawaną za umowną granicę między Tatrami Zachodnimi a Wysokimi.

Widok na Krywań

Już na tym odcinku otwierają się rozległe widoki na Tatry Zachodnie, Dolinę Cichą po stronie słowackiej oraz skaliste szczyty Tatr Wysokich. Masyw Świnicy staje się coraz wyraźniejszy, a jego strome zbocza i postrzępiona grań pięknie kontrastują z łagodniejszymi grzbietami zachodniej części gór. Dojście z Kasprowego Wierchu do Świnickiej Przełęczy zajmuje orientacyjnie około 50 minut, a widoki zapierają dech. 

Dla mnie trasa kończy się na Świnickiej Przełęczy. Zdobycie szczytu Świnicy wymaga sprawności i kondycji. Na szczyt prowadzi trasa z odcinkami ubezpieczonymi łańcuchami. Dlatego, jeśli komuś zależy - tak jak mnie - przede wszystkim na panoramie i fotografowaniu gór, można poprzestać na spacerze granią i powrocie tą samą drogą.

To trasa, która pozwala poczuć wysokogórski charakter Tatr bez konieczności zdobywania najbardziej wymagających wierzchołków. Trzeba jednak pamiętać, że nawet latem warunki na grani mogą szybko się zmienić, a przy oblodzeniu lub burzy przejście staje się niebezpieczne. Przed wyjściem należy sprawdzić aktualne komunikaty Tatrzańskiego Parku Narodowego.

 Wiosenne kwiaty

Tym razem bez tekstu. Po prostu kilka zdjęć kwiatów i eksperymentów fotograficznych.

Magnolia na Wawelskim Wzgórzu - wiosna 2026

Magnolia na Wawelskim Wzgórzu

Magnolia rosnąca na Wzgórzu Wawelskim to jeden z najbardziej wyczekiwanych zwiastunów wiosny w Krakowie. Choć na samym wzgórzu i w jego okolicach znajduje się kilka okazów, ten najsłynniejszy to prawdziwa celebrytka wśród krakowskich drzew.

Królowa Dziedzińca Batorego

Najsłynniejszy okaz to magnolia pośrednia (Magnolia × soulangeana), która rośnie na Dziedzińcu Batorego (pomiędzy katedrą a Zamkiem Królewskim).

Drzewo jest ogromne i ma rozłożystą koronę. Gdy zakwita, pokrywa się tysiącami białych kwiatów z delikatnym różowo-fioletowym nalotem u nasady płatków.

Dla mieszkańców Krakowa jej rozkwit to nieoficjalny komunikat: "Wiosna nareszcie dotarła do miasta". To właśnie pod tym drzewem co roku ustawiają się kolejki turystów i fotografów.