Târgu Mureș, Rumunia

Târgu Mureș, położone w sercu Transylwanii, jest jednym z tych rumuńskich miast, które najlepiej pokazują, jak skomplikowana była historia tego regionu. Miasto znane jest po rumuńsku jako Târgu Mureș, po węgiersku jako Marosvásárhely, a jego dzieje przez stulecia splatały się z historią Węgier, Siedmiogrodu, Habsburgów i późniejszej Rumunii. 

Dzisiaj obok siebie można tu znaleźć średniowieczną twierdzę, barokowe i secesyjne kamienice, pałace oraz niezwykły Pałac Kultury, będący jednym z najciekawszych przykładów secesji w całej Transylwanii.

Miasto targów nad Maruszą

Nazwa Târgu Mureș oznacza właściwie „targ nad Maruszą” – od rzeki Mureș, czyli Maruszy. To nieprzypadkowa nazwa. Miasto przez wieki było ważnym ośrodkiem handlowym, w którym krzyżowały się szlaki prowadzące przez Transylwanię. W dokumentach pojawia się już w średniowieczu, a w 1616 roku uzyskało status wolnego miasta królewskiego.

Największym architektonicznym skarbem Târgu Mureș jest bez wątpienia Pałac Kultury – Palatul Culturii. Powstał w latach 1911–1913 z inicjatywy burmistrza Györgya Bernádyego, człowieka, który na początku XX wieku właściwie zmienił oblicze miasta. To właśnie za jego czasów powstawały nowe szkoły, budynki publiczne, oświetlenie uliczne i kanalizacja. Bernády miał ambicję przekształcenia prowincjonalnego miasta w nowoczesny ośrodek kultury.

Projekt powierzono budapeszteńskim architektom Marcellowi Komorowi i Dezső Jakabowi. Ich dzieło jest przykładem węgierskiej odmiany secesji, zwanej często secesją transylwańską lub secesją siedmiogrodzką. Budynek nie miał być jedynie efektownym pałacem. Od początku planowano w nim umieścić szkołę muzyczną, bibliotekę, muzeum, szkołę językową, sale koncertowe i przestrzenie wystawowe.

Co ciekawe, pierwotny projekt był mniejszy. Początkowo Pałac miał mieć tylko dwa piętra, ale kiedy budowa już trwała, burmistrz Bernády przekonał architektów do dodania kolejnej kondygnacji. Powód był dość praktyczny – okazało się, że szkoła muzyczna potrzebuje więcej miejsca, niż pierwotnie zakładano.

Pałac, który opowiada legendy

Najbardziej niezwykłą częścią budynku jest Sala Lustrzana. Już sama jej nazwa brzmi trochę baśniowo. Pochodzi od dwóch potrójnych weneckich luster ustawionych naprzeciwko siebie na końcach sali. Jednak prawdziwą atrakcją jest dwanaście ogromnych witraży wykonanych w 1913 roku w pracowni słynnego budapeszteńskiego artysty Miksy Rótha.

I tutaj zaczyna się najciekawsza część. Witraże nie są przypadkowym zbiorem dekoracyjnych obrazów. Opowiadają historie.

Część z nich przedstawia codzienne życie Seklerów – ich domy, stroje, zajęcia i tradycyjną architekturę. Inne odnoszą się bezpośrednio do seklerskich legend. Cztery centralne witraże przedstawiają natomiast sceny z popularnych węgierskich ballad ludowych.

Wśród przedstawionych opowieści znajdują się między innymi historie o Budai Ilonie, Salamon Sarze, Kadar Kacie oraz pięknej Julii zabranej do nieba. Są to opowieści pełne miłości, zdrady, śmierci, nadprzyrodzonych wydarzeń i tragicznych wyborów. 

Jedna z nich opowiada o dziewczynie oszukanej przez diabła, inna o zakazanej miłości, a jeszcze inna o młodej kobiecie, która umiera i zostaje opłakiwana przez matkę.

Warto więc podczas zwiedzania Pałacu nie traktować witraży wyłącznie jako dekoracji. To właściwie ogromna księga dawnych legend, zapisana szkłem i światłem.

„Klejnot” secesji

Pałac Kultury robi ogromne wrażenie również z zewnątrz. Fasada jest pełna mozaik, płaskorzeźb, ornamentów, ceramiki, fresków i kolorowych elementów. W środku znajdują się między innymi polichromowane płytki z fabryki Zsolnay, bogato zdobione schody, malowidła i złocenia. Całość miała tworzyć coś w rodzaju „dzieła totalnego”, w którym architektura, malarstwo, rzeźba, rzemiosło artystyczne i muzyka tworzą jedną całość.

Szczególnie interesująca jest sala koncertowa. Zamontowano w niej w 1913 roku ogromne organy wyprodukowane przez śląską firmę Rieger. Instrument posiadał aż 4463 piszczałki i 63 głosy.

Co ciekawe, witraże z Sali Lustrzanej miały być prezentowane na międzynarodowej wystawie sztuki dekoracyjnej w San Francisco w 1914 roku. Ostatecznie wybuch I wojny światowej pokrzyżował te plany – na wystawę wysłano jedynie projekty, które zresztą zostały nagrodzone.

Dzisiaj w Pałacu Kultury działają między innymi biblioteka, muzeum, muzeum sztuki i filharmonia. Zwiedzający mogą zobaczyć foyer, klatki schodowe, Salę Lustrzaną, Małą Salę oraz Wielką Salę koncertową.

Jeszcze jedna ciekawostka – miasto dwóch kultur

Târgu Mureș jest szczególnie interesujące dlatego, że jego historię trudno przypisać wyłącznie jednemu narodowi. Przez wieki spotykały się tutaj kultura węgierska, seklerska, rumuńska, niemiecka i żydowska. Właśnie dlatego miasto jest ciekawym miejscem do obserwowania skomplikowanej historii Transylwanii – regionu, w którym granice polityczne zmieniały się znacznie częściej niż język, tradycje czy pamięć mieszkańców.

"Andy Warhol. Od linii do legendy" wystawa Pałacu Sztuki w Krakowie

W krakowskim Pałacu Sztuki można do końca września oglądać wystawę „Andy Warhol. Od linii do legendy”.

Wystawa nie jest typową prezentacją największych przebojów Warhola. Zamiast pokazywać wyłącznie słynne puszki zupy Campbell, Marilyn Monroe czy kolorowe portrety celebrytów, opowiada o drodze, którą artysta przeszedł, zanim stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci XX-wiecznej sztuki. 

Tytuł „Od linii do legendy” dobrze oddaje tę koncepcję – początek stanowią jego wczesne rysunki i ilustracje, a kolejne części pokazują narodziny charakterystycznego języka pop-artu i Warhola jako twórcy funkcjonującego na styku sztuki, reklamy, mody i kultury masowej.

Na wystawie zgromadzono ponad 100 oryginalnych prac i obiektów. Są wśród nich rysunki, sitodruki, fotografie typu Polaroid, filmy, grafiki, plakaty, książki, okładki płyt, pierwsze numery magazynu „Interview”, a także projekty tkanin i stroje z lat 60. XX wieku. Część obiektów pochodzi z wypożyczeń z The Andy Warhol Museum w Pittsburghu, a wystawa powstała również dzięki współpracy z Andy Warhol Foundation for the Visual Arts oraz prywatnymi kolekcjonerami i instytucjami z kilku krajów.

Szczególnie interesujący jest właśnie „Interview”. Warhol założył ten magazyn w 1969 roku, początkowo jako pismo poświęcone filmowi, ale z czasem stało się ono jednym z najważniejszych elementów jego świata. 

Rozmowy z gwiazdami, aktorami, muzykami i artystami, charakterystyczne okładki oraz sposób kreowania celebrytów idealnie pasowały do jego fascynacji sławą. W Krakowie można zobaczyć pierwsze numery pisma i materiały związane z jego działalnością wydawniczą.

Warhol był zresztą kimś znacznie więcej niż malarzem. Zanim zaczął produkować słynne sitodruki, pracował jako ilustrator komercyjny w Nowym Jorku. Jego charakterystyczne rysunki pojawiały się między innymi w magazynach i reklamach. Ta część jego twórczości jest szczególnie ważna, bo pokazuje, że późniejszy Warhol nie pojawił się nagle. Jego słynny styl wyrastał właśnie z doświadczenia grafika i ilustratora.

Wystawa pokazuje również jego zainteresowanie fotografią i filmem. Warhol bardzo wcześnie zrozumiał, że fotografia może stać się materiałem do tworzenia sztuki, a film – narzędziem obserwowania ludzi i ich zachowań. Wśród prezentowanych materiałów znajdują się między innymi jego filmy. Jednym z przykładów jest „Nico” z 1966 roku, krótki, czarno-biały, niemy film 16 mm związany z wokalistką Nico, znaną z zespołu Velvet Underground.

Innym mocnym elementem jest „Cow Wallpaper”, monumentalna tapeta z powtarzającym się wizerunkiem krowy. Motyw ten Warhol stworzył w 1966 roku we współpracy z projektantem Paulem Morrisseyem. W Krakowie prezentowana jest wielkoformatowa instalacja zajmująca ponad 30 m². 

Stanley Kubrick wystawa w MNK z 2014 roku

Wystawa „Stanley Kubrick”, prezentowana w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie od 4 maja do 14 września 2014 roku, była jednym z najważniejszych wydarzeń kulturalnych tamtego roku w Polsce. Była to polska odsłona światowej ekspozycji przygotowanej przez Deutsches Filmmuseum we Frankfurcie nad Menem we współpracy z wdową po reżyserze Christiane Kubrick oraz Stanley Kubrick Archive. W ciągu dziesięciu lat przed przyjazdem do Krakowa wystawę obejrzało już blisko milion osób w takich miastach jak Berlin, Paryż, Rzym, Los Angeles czy São Paulo.

Polska edycja nie była jednak prostym powtórzeniem wcześniejszych prezentacji. Kuratorem krakowskiej odsłony został filmoznawca Rafał Syska, który przygotował autorski scenariusz ekspozycji. Zamiast tradycyjnego układu chronologicznego zwiedzający mogli poznawać twórczość Kubricka poprzez specjalnie zaprojektowane przestrzenie, wykorzystujące światło, muzykę, projekcje filmowe i scenografię. Dzięki temu wystawa bardziej przypominała podróż przez świat reżysera niż klasyczną muzealną ekspozycję.

Na wystawie znalazło się ponad tysiąc eksponatów. Można było zobaczyć oryginalne kostiumy, rekwizyty, scenariusze z odręcznymi notatkami Kubricka, fotografie z planów filmowych, listy, plakaty, nagrody, aparaty fotograficzne, kamery oraz modele dekoracji wykorzystywane podczas produkcji jego filmów. Pokazano także materiały dotyczące projektów, których reżyser nigdy nie zrealizował, pozwalając zajrzeć do jego warsztatu twórczego.

Szczególne miejsce zajmowały przedmioty związane z najsłynniejszymi filmami Kubricka. Zwiedzający mogli zobaczyć eksponaty z „2001: Odysei kosmicznej”, „Lśnienia”, „Mechanicznej pomarańczy”, „Full Metal Jacket”, „Barry'ego Lyndona”, „Spartakusa” czy „Oczu szeroko zamkniętych”. Oprócz oryginalnych kostiumów i rekwizytów przygotowano fragmenty scenografii oraz instalacje pozwalające poczuć atmosferę poszczególnych filmów.

Jednym z najciekawszych elementów ekspozycji było pokazanie Kubricka nie tylko jako reżysera, lecz także fotografa. Jeszcze jako nastolatek rozpoczął pracę dla magazynu „Look”, a doświadczenie zdobyte podczas fotografowania ludzi i ulic Nowego Jorku miało ogromny wpływ na jego późniejszy styl filmowy. Wystawa prezentowała wiele wczesnych fotografii, które pozwalały prześledzić rozwój jego niezwykłego wyczucia kompozycji i światła.

Organizatorzy przygotowali również bogaty program wydarzeń towarzyszących. Odbywały się wykłady filmoznawców, oprowadzania kuratorskie, warsztaty fotograficzne, projekcje filmów Kubricka, spotkania z twórcami oraz wydarzenia organizowane wspólnie z festiwalami filmowymi i instytucjami kultury. W Krakowie i Warszawie zorganizowano przeglądy filmów reżysera, a latem odbywały się także plenerowe pokazy jego dzieł.

Otwarcie wystawy zgromadziło tłumy zwiedzających. W inauguracji uczestniczyli Christiane Kubrick, wdowa po reżyserze, oraz Jan Harlan, wieloletni producent i szwagier Kubricka. Christiane Kubrick bardzo wysoko oceniła krakowską aranżację, określając ją jako wyjątkowo przejrzystą i robiącą ogromne wrażenie.

Wystawa odniosła duży sukces frekwencyjny i przyciągnęła wielu zagranicznych turystów. Podczas jej podsumowania dyrekcja Muzeum Narodowego podkreślała, że ekspozycja potwierdziła zainteresowanie publiczności wystawami poświęconymi wybitnym twórcom filmu. W opinii organizatorów oraz wielu krytyków była to jedna z najbardziej ambitnych i nowoczesnych wystaw filmowych, jakie kiedykolwiek pokazano w Polsce.

Stanley Kubrick życie i twórczość

Stanley Kubrick (1928–1999) należy do grona najwybitniejszych reżyserów w historii kina. Urodzony w Nowym Jorku, karierę rozpoczynał jako fotograf magazynu „Look”, co miało ogromny wpływ na jego późniejszy styl filmowy. Słynął z perfekcjonizmu, dbałości o każdy detal oraz wielomiesięcznych przygotowań do realizacji swoich filmów.

W ciągu ponad czterdziestu lat pracy stworzył zaledwie trzynaście pełnometrażowych filmów, jednak niemal każdy z nich uznawany jest za dzieło przełomowe. Kubrick nie ograniczał się do jednego gatunku – realizował filmy wojenne, science fiction, dramaty historyczne, horrory i satyry polityczne. Do jego najsłynniejszych dzieł należą „Ścieżki chwały”, „Dr Strangelove”, „2001: Odyseja kosmiczna”, „Mechaniczna pomarańcza”, „Barry Lyndon”, „Lśnienie”, „Full Metal Jacket” oraz „Oczy szeroko zamknięte”.

Twórczość Kubricka wyróżniała się nowatorskimi rozwiązaniami technicznymi, niezwykłą stroną wizualną i odważnym podejmowaniem tematów związanych z naturą człowieka, przemocą, wojną, władzą oraz rozwojem technologii. Jego filmy często prowokowały dyskusje i budziły kontrowersje, ale jednocześnie wyznaczały nowe kierunki rozwoju sztuki filmowej. Dziś Stanley Kubrick uznawany jest za jednego z najbardziej wpływowych twórców XX wieku, a jego dzieła niezmiennie inspirują kolejne pokolenia reżyserów i widzów.