Most Świętego Anioła w Rzymie

Ponte Sant'Angelo to jeden z najbardziej malowniczych mostów w Rzymie. Łączy centrum miasta z Zamkiem Świętego Anioła. Choć dziś zachwyca turystów rzeźbami i widokiem na Tyber, jego historia sięga czasów starożytnych i pełna jest niezwykłych opowieści.

Most Świętego Anioła - historia

Most został zbudowany w II wieku n.e. na polecenie cesarza Hadriana i pierwotnie nosił nazwę Pons Aelius. Służył jako reprezentacyjne przejście prowadzące do mauzoleum cesarza, które z czasem przekształcono w twierdzę – dzisiejszy Zamek Świętego Anioła. Był to więc nie tylko most użytkowy, ale także część monumentalnego założenia cesarskiego, podkreślającego potęgę Rzymu.

Obecna nazwa mostu wiąże się z legendą z VI wieku. Podczas straszliwej epidemii dżumy papież Grzegorz I Wielki miał ujrzeć na szczycie mauzoleum archanioła chowającego miecz do pochwy – znak, że zaraza ustępuje. Na pamiątkę tego wydarzenia most i zamek otrzymały nazwę „Świętego Anioła”.

Most Świętego Anioła

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów mostu są rzeźby aniołów, które dziś zdobią jego balustrady. Powstały w XVII wieku według projektu Gian Lorenzo Berniniego i jego uczniów. Każdy anioł trzyma narzędzie Męki Pańskiej – krzyż, gwoździe czy koronę cierniową. Co ciekawe, dwa anioły zaprojektowane osobiście przez Berniniego uznano za zbyt cenne, by wystawić je na zewnątrz – oryginały znajdują się w kościele, a na moście stoją ich kopie.

Most był również świadkiem mrocznych wydarzeń. W średniowieczu często wystawiano tu ciała straconych przestępców jako przestrogę dla mieszkańców. Przez wieki był to jeden z głównych punktów procesji i uroczystości religijnych, ale też miejsce, gdzie splatały się sacrum i brutalna rzeczywistość epoki.

Z Ponte Sant’Angelo wiąże się także wiele mniej znanych legend. Jedna z nich mówi, że nocą można tu spotkać duchy pielgrzymów, którzy zginęli w drodze do Rzymu podczas wielkich jubileuszy. 

Inna opowieść głosi, że w czasie pełni księżyca anioły „ożywają” i czuwają nad miastem, chroniąc je przed nieszczęściem.

Schody Hiszpańskie - Rzym

Schody Hiszpańskie to jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc w Rzym, ale kryją w sobie znacznie więcej niż tylko efektowny widok i tłumy turystów.

Schody powstały w XVIII wieku i liczą dokładnie 135 stopni. Zostały zaprojektowane przez Francesco de Sanctisa, a ich budowa miała symbolicznie połączyć francuski kościół Trinità dei Monti z hiszpańskim placem u ich podnóża. Co ciekawe, mimo nazwy „hiszpańskie”, ich powstanie było finansowane głównie przez Francuzów.

Nazwa schodów pochodzi od Piazza di Spagna, czyli Placu Hiszpańskiego, gdzie znajdowała się ambasada Hiszpanii przy Stolicy Apostolskiej. To właśnie ta dyplomatyczna obecność nadała miejscu jego nazwę.

Fontanna della Barcaccia

U podnóża schodów znajduje się słynna Fontanna della Barcaccia, zaprojektowana przez Pietro Berniniego i jego jeszcze bardziej znanego syna Gian Lorenzo Berniniego. Jej kształt przypomina tonącą łódź i nawiązuje do legendy o powodzi Tybru.

Schody przez wieki były miejscem spotkań artystów, poetów i podróżników. W XIX wieku w pobliskim domu mieszkał John Keats, który spędził tu ostatnie miesiące życia. Dziś jego dom funkcjonuje jako muzeum.

Mało kto wie, że obecnie obowiązuje zakaz siadania na schodach. Wprowadzono go, aby chronić zabytek przed zniszczeniem – za złamanie przepisów grożą mandaty. Jeszcze kilkanaście lat temu było to jedno z najpopularniejszych miejsc odpoczynku turystów.

Schody jako sceneria filmów

Schody Hiszpańskie często pojawiają się w filmach i popkulturze. Jednym z najbardziej znanych przykładów jest Rzymskie wakacje z Audrey Hepburn i Gregory Peck, który przyczynił się do ich światowej sławy.

 

Tu zdjęcie jeszcze z czasów, kiedy na schodach wolno było usiąść i odpocząć.

Fontanna di Trevi, Rzym

Fontanna di Trevi ma 26 metrów wysokości i 49 metrów szerokości. To największa i jedna z najbardziej imponujących barokowych fontann w całym mieście.

Zbudowana na końcu starożytnego akweduktu

Fontanna znajduje się w miejscu, gdzie kończył się akwedukt Aqua Virgo, zbudowany w 19 r. p.n.e. przez Agrypę – zięcia cesarza Augusta. Do dziś dostarcza wodę do fontanny!

Budowa trwałą 30 lat

Budowę fontanny ukończono w 1762 roku, choć rozpoczęła się już w 1732. Głównym projektantem był Nicola Salvi, a po jego śmierci prace dokończył Giuseppe Pannini.

Fontanna di Trevi - rzeźby

W centrum znajduje się bóg mórz – Neptun (Oceanus), na rydwanie zaprzężonym w dwa konie morskie. Jeden jest spokojny, drugi dziki – symbolizują zmienną naturę morza.

Filmowa sława fontanny

Fontanna stała się sławna na całym świecie po scenie kąpieli w filmie „La Dolce Vita” (1960) Federico Felliniego, z udziałem Anity Ekberg i Marcello Mastroianniego. Ta scena przeszła do historii kina.

Wrzuć monetę

Jeśli będziesz w Rzymie i odwiedzisz Piazza di Trevi, koniecznie wrzuć monetę do fontanny. Po co? 

• 1 moneta – zapewni ci powrót do Rzymu,

• 2 monety – miłość z osobą z Rzymu,

• 3 monety – ślub!
  

Co roku do fontanny trafia ok. 1,5 miliona euro! Pieniądze są zbierane codziennie i przeznaczane na cele charytatywne, głównie dla rzymskiej Caritas.

Usta prawdy - Bocca della Verità, Rzym

Bocca della Verità - Rzym

Bocca della Verità – czyli Usta Prawdy – to jedno z bardziej intrygujących i zagadkowych miejsc w Rzymie, które przyciąga turystów nie tylko wyglądem, ale i legendą związaną z prawdomównością.

Bocca della Verità znajdują się na placu Piazza della Bocca della Verità, przy kościele Santa Maria in Cosmedin, niedaleko Forum Romanum i Circus Maximus.

Bocca della Verità. Rola w przeszłości

• Pochodzenie: Płyta ma średnicę około 1,75 metra i przedstawia twarz brodatego mężczyzny (prawdopodobnie boga rzeki Tybru lub Merkurego).

• Czas powstania: Najprawdopodobniej pochodzi z I wieku n.e.

• Funkcja pierwotna: Istnieją różne teorie, ale najbardziej prawdopodobne to:

  

  • pokrywa ściekowa (z kanalizacji Cloaca Maxima),

  • część fontanny lub

  • element architektoniczny związany z kultem.

---

Legenda – Usta Prawdy

Według średniowiecznej legendy, Bocca della Verità miała magiczną moc:

Legenda głosi, że kto włoży rękę do ust i skłamie... ten ją straci!

To właśnie dlatego nazywana jest „Ustami Prawdy”.

Najczęściej była używana, jak głosi opowieść, przez mężów podejrzewających niewierność swoich żon. Jeśli kobieta była winna, miała stracić rękę. Oczywiście – żadnych historycznych potwierdzeń tego nie ma, ale legenda skutecznie rozpalała wyobraźnię przez wieki.

---

Kultura i turystyka

• Bocca della Verità stała się słynna na całym świecie dzięki filmowi „Rzymskie wakacje” (Roman Holiday, 1953) z Audrey Hepburn i Gregorym Peckiem – scena, w której Peck udaje, że traci rękę w ustach, przeszła do historii kina.

• Obecnie ustawiają się tam długie kolejki turystów, którzy wkładają rękę do ust – oczywiście dla zdjęcia i zabawy, nie z obawy o prawdomówność

Colloseum - Rzym

Colloseum - Rzym

Koloseum w Rzymie, znane również jako Amfiteatr Flawiuszów, to jeden z najbardziej rozpoznawalnych zabytków starożytnego świata i symbol potęgi Cesarstwa Rzymskiego.

Historia i dawna funkcja

Budowę Koloseum rozpoczęto za panowania cesarza Wespazjana w latach 70–72 n.e., a ukończono w 80 roku n.e. za jego syna, Tytusa. Amfiteatr mógł pomieścić około 50 tysięcy widzów i służył jako miejsce publicznych widowisk, takich jak walki gladiatorów, polowania na dzikie zwierzęta oraz inscenizacje bitew morskich, które odbywały się na specjalnie zalanej arenie.

Ciekawostki o Koloseum

• Nazwa: "Koloseum" pochodzi od ogromnego posągu Nerona (Colossus), który niegdyś stał w pobliżu amfiteatru. 

• Budulec: Do budowy wykorzystano trawertyn i tuf wulkaniczny, co zapewniło trwałość konstrukcji przez wieki. 

• Podziemia: Pod areną znajdował się skomplikowany system korytarzy i klatek, służących do transportu zwierząt i gladiatorów na arenę.

• Symbolika: Obecnie Koloseum jest symbolem walki z karą śmierci; co roku 30 listopada na jego murach wyświetlany jest napis „Tak dla życia, nie dla kary śmierci”.

Rzymianie słyną z poczucia humoru, więc żartują też z Koloseum:

„W Rzymie są dwa wieczne elementy: Koloseum i korki.”

– Typowy żart mieszkańców, zestawiający trwałość zabytków z codziennymi problemami miasta.

„Koloseum to największy stadion, na którym już nikt nie wygrywa.”

– Odniesienie do walk gladiatorów i faktu, że dziś to tylko atrakcja turystyczna.

„Koloseum jest jak włoski polityk – stoi od wieków i nic się nie zmienia.”

– Polityczny humor, typowy dla Włochów, często w formie autoironii.

„W Koloseum kiedyś walczyli gladiatorzy. Teraz walczą turyści o selfie bez ludzi w tle.”

„Koloseum to najstarsze kino akcji w historii.”

– Lekka gra słów związana z dawnymi krwawymi widowiskami.