Podziemne sanktuarium św. Michała Archanioła w Monte Sant'Angelo, Włochy

Sanktuarium św. Michała Archanioła w Monte Sant'Angelo 

Sanktuarium św. Michała Archanioła w Monte Sant’Angelo w Apulii to jedno z najstarszych i najważniejszych miejsc kultu Michała Archanioła w Europie, a zarazem jedno z najbardziej niezwykłych sanktuariów chrześcijańskich, bo położone… pod ziemią. Jego historia sięga wczesnego średniowiecza i splata się z legendami, wędrówkami pielgrzymów oraz losami Longobardów.

Historia sanktuarium

Według tradycji wszystko zaczęło się w 490 roku, kiedy archanioł Michał miał objawić się biskupowi z Sipontu w grocie na zboczu góry Gargano. Objawienie to wpisuje się w serię cudownych wydarzeń – w tym w epizod, gdy strzała wypuszczona przez lokalnego możnego, próbującego pozbyć się „niewygodnego” byka, miała zawrócić i zranić strzelającego. Gdy biskup modlił się o wyjaśnienie, Michał miał ogłosić, że grota jest Jemu poświęcona i że nie wymaga poświęcenia przez człowieka, bo już została uświęcona przez samego Archanioła.

W VI–VII wieku miejsce to stało się duchowym centrum Longobardów, którzy otaczali św. Michała wyjątkowym kultem. Rozbudowali oni sanktuarium i włączyli je w polityczną i religijną tożsamość swojego królestwa. Już w tym okresie Monte Sant’Angelo było jednym z najważniejszych punktów pielgrzymkowych Europy.

W średniowieczu sanktuarium odwiedzali pielgrzymi zmierzający do Ziemi Świętej oraz na szlaku do grobu św. Mikołaja w Bari. W XII–XIII wieku rozwinęło się pod patronatem Normanów i Andegawenów, którzy pozostawili po sobie m.in. monumentalną bramę pielgrzymów. Od XV wieku opiekę nad miejscem sprawują różne zakony, a sanktuarium przetrwało w niemal niezmienionej formie aż do dziś.

W 2011 roku zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO jako część „Longobardów we Włoszech. Miejsc władzy”.

Architektura i wnętrze

Najbardziej niezwykłym elementem sanktuarium jest sama grota – naturalna jaskinia, do której prowadzi długi, monumentalny korytarz i schody z różnych epok. Główna, skalna kaplica zachowała swój surowy, mistyczny charakter, a jednocześnie wzbogacono ją o elementy architektoniczne: ołtarze, łuki, marmurowe balustrady i rzeźbione portale.

Nad wejściem do sanktuarium stoi wolnostojąca XII-wieczna dzwonnica przypominająca nieco wieżę obronną – przykład architektury normańskiej w południowych Włoszech. Imponujące jest również wejście zwane Porta del Toro, prowadzące pielgrzymów ku zejściu do groty.

Sanktuarium św. Michała Archanioła jedno z najważniejszych miejsc kultu Michała Archanioła

• To jedyna świątynia na świecie, o której mówi się, że została „konsekrowana przez Archanioła”. Według tradycji ludzie nie mieli dokonywać jej poświęcenia.
• W Monte Sant’Angelo modlili się cesarze, papieże i święci – m.in. św. Franciszek z Asyżu, który jednak miał po wejściu do grot cofnąć się z pokorą, uważając się za niegodnego.
• 
  Sanktuarium jest jednym z trzech „najważniejszych miejsc Michała Archanioła” tworzących symboliczną linię świętego. Pozostałe to Mont-Saint-Michel we Francji i St. Michael’s Mount w Kornwalii.
• 
  
• 
  
  
  
• Grota była celem pielgrzymek rycerzy wracających z wypraw krzyżowych. Wielu z nich pozostawiało tu inskrypcje i symbole wyryte w skale.
• 
  Na terenie kompleksu znajduje się muzeum z cennymi pamiątkami longobardzkimi oraz romańskimi rzeźbami.

 Locorotondo, Apulia, Włochy

Locorotondo to jedno z najbardziej malowniczych miasteczek regionu Apulia w południowych Włoszech. Jego nazwa pochodzi od łacińskiego locus rotundus, czyli „okrągłe miejsce”, co nawiązuje do charakterystycznego, koncentrycznego układu zabudowy na wzgórzu. Miasto rozwinęło się w średniowieczu, około XI wieku, jako osada rolnicza założona przez benedyktynów.

W kolejnych wiekach było częścią domeny hrabiów Conversano i stało się ważnym ośrodkiem rolniczym, znanym z upraw winorośli i oliwek. Dzięki żyznej ziemi i dogodnemu położeniu w Dolinie Itrii, Locorotondo przez stulecia cieszyło się względnym dobrobytem. Architektura miasta, z bielonymi domami o charakterystycznych dachach „cummerse”, odzwierciedla lokalne tradycje i praktyczne podejście do klimatu.

Choć nie było miejscem wielkich wydarzeń historycznych, zachowało wyjątkowy urok i autentyczność, które dziś przyciągają turystów z całego świata. Lokalne święta, silna religijność i liczne legendy (jak te o św. Jerzym czy duchach "Monacidd") dodają mu wyjątkowego charakteru.

Locorotondo to więcej niż piękne wzgórze z białymi domami — to miejsce, gdzie historia i legendy łączą się ze sobą w urokliwym, autentycznym pejzażu Apulii.

Nazwa miasta pochodzi od łacińskiego locus rotundus („okrągłe miejsce”), co odnosi się do koncentrycznego układu starówki na wzgórzu — centrum układa się niczym ślimak

Typowe domy – cummerse

W Locorotondo przeważają spiczaste domy z dachami o stromym spadku. Są one nawet starsze od trulli, a ich dach służyły do lepszego zbierania deszczówki — część mieszkańców nadal w nich mieszka, inne przekształcono na pensjonaty.

„Bulwar bez morza”

Tutejsza Via Nardelli nazywana jest od mieszkańców "lungomare" — niby promenada, ale w głębi lądu. Gdy jest mgliście, wygląda jak przelotny widok na morze.

Konkurs balkonowy w Locorotondo

Co roku mieszkańcy ozdabiają swoje balkony i okna. Inwencja obywateli Locorotondo  jest imponująca. Do  dekoracji nadają się nawet stare buty. 

Trullo Marziolla

W Locorotondo znajdują się według tradycji najstarszy trullo w Valle d’Itria.  Pochodzą one prawdopodobnie z XVI wieku.

San Rocco

W XVII wieku święty Rocco miał „uratować” miasteczko przed epidemią dżumy. W dowód wdzięczności mieszkańcy ufundowali mu kościół, a od 1957 roku do tradycji należy wielka wystrzałowa gala sztucznych ogni podczas uroczystości patronalnej w połowie sierpnia — jedna z najstarszych w regionie. 

Madonna della Catena

16 października 1860 roku w wiejskiej okolicy znaleziono obraz Madonny z łańcuchami trzymanymi w dłoniach. Święto celebrowane jest w najbliższą niedzielę po 16 sierpnia, a uroczystości obejmowały kiedyś trzy procesje i liczne wydarzenia — dziś pozostała jedna, nadal najdłuższa z lokalnych procesji.

„Monacidd” i „Jurie”

Lokalne legendy opowiadają o duchach: Monacidd (drobny mnich w czerwonym habicie z dzwoneczkami) przynosi szczęście i drobne psoty, natomiast Jurie to złowieszcze kobiece duchy, które duszą we śnie, szarpią, a nawet plączą włosy nocą.

 Polignano al Mare - Apulia, Włochy

Polignano a Mare słynie z niezwykle malowniczego położenia – domy starego miasta dosłownie wyrastają z wapiennych klifów, zawieszonych nad turkusowym morzem. Niektóre budynki mają tarasy, z których dosłownie patrzysz w przepaść!

Pocztówkowa plaża Lama Monachile

Najbardziej znana plaża – Lama Monachile (Cala Porto) – to kameralna zatoczka otoczona stromymi skałami i kamiennym mostem z czasów rzymskich. To jedno z najczęściej fotografowanych miejsc we Włoszech!

Miasto Domenico Modugno – autora „Volare”

Polignano to miejsce urodzenia Domenico Modugno, autora kultowej włoskiej piosenki „Volare (Nel blu dipinto di blu)”. Przy promenadzie stoi jego brązowy pomnik z rozpostartymi ramionami, patrzący na morze – turyści często go naśladują na zdjęciach.

Międzynarodowe zawody w skokach do wody

Dzięki wysokim klifom Polignano a Mare gości Red Bull Cliff Diving World Series – skoczkowie z całego świata wykonują akrobatyczne skoki do wody z wysokości nawet 27 metrów!

Podziemne groty i restauracja w jaskini

W skałach pod miasteczkiem kryją się naturalne groty, z których część dostępna jest tylko od strony morza. Jedna z nich – Grotta Palazzese – mieści luksusową restaurację, w której je się kolację w skalnej komnacie z widokiem na otwarte morze.

Miasto poezji na murach

Spacerując uliczkami starego miasta, można zauważyć fragmenty ręcznie malowanej poezji na drzwiach, murach i schodach. To efekt działalności lokalnego poety, znanego jako „Guido il Flâneur”.

Ślady Greków i Rzymian

Choć dziś kojarzy się głównie z turystyką, Polignano ma długą historię sięgającą czasów Greckich i Rzymskich – pierwotnie nosiło nazwę Neapolis (czyli „nowe miasto”).

Idealne miejsce na dolce vita

To idealna destynacja na powolne włoskie „dolce vita”: malownicze uliczki, zapach espresso i morza, lokalne lody (gelato artigianale), a do tego świeże owoce morza i białe wino z Apulii.