Capri - Marina Grande

Marina Grande to główny port wyspy Capri i jednocześnie miejsce, które większość turystów widzi jako pierwsze po zejściu z promu z Neapolu lub Sorrento. Choć wielu podróżnych traktuje Marinę Grande jedynie jako punkt przesiadkowy, w rzeczywistości kryje ona sporo historii, legend i ciekawostek.

Najbardziej charakterystyczny widok to kolorowe łodzie rybackie i niewielka plaża otoczona pastelowymi domami. To jedno z niewielu miejsc na Capri, gdzie można naprawdę zobaczyć codzienne życie mieszkańców – rybaków reperujących sieci, dzieci skaczące do wody i starszych mieszkańców siedzących przed kawiarniami. Atmosfera jest znacznie mniej luksusowa niż na słynnej Piazzetcie Capri.

Capi w czasach Imperium

W czasach starożytnego Imperium Rzymskiego okolice dzisiejszej Mariny Grande były używane jako naturalny port. Cesarz Tyberiusz, który spędzał na Capri wiele lat, prawdopodobnie korzystał z tego miejsca jako jednego z punktów komunikacyjnych z lądem. Według legend w pobliżu miały znajdować się także rzymskie magazyny i przystanie dla cesarskich statków.

W Marina Grande znajduje się również jeden z najbardziej niezwykłych kościołów wyspy – Chiesa di San Costanzo. Świątynia poświęcona patronowi Capri związana jest z lokalną legendą o jeleniu. Mieszkańcy wierzyli, że święty miał ukazać się właśnie pod postacią jelenia, prowadząc ludzi do ukrytych relikwii.

Mało kto wie, że jeszcze przed erą luksusowych hoteli Marina Grande była miejscem zamieszkiwanym głównie przez rybaków i marynarzy. Capri długo uchodziło za wyspę dość biedną i odizolowaną. Dopiero w XIX wieku zaczęli przybywać tu artyści, pisarze i arystokraci z całej Europy. Bywali tu m.in. Oscar Wilde, Pablo Neruda czy Greta Garbo.

Tuż nad portem znajduje się kolejka linowo-terenowa – Funicolare di Capri – działająca od 1907 roku. Przejazd trwa zaledwie kilka minut, ale wagoniki wspinające się nad morzem stały się jednym z symboli wyspy.

Z Mariną Grande związana jest również historia kina. Capri i jego port wielokrotnie pojawiały się w filmach włoskich oraz hollywoodzkich produkcjach pokazujących włoskie dolce vita lat 50. i 60.

Zamek Królewski na Wawelu - Skarbiec

Zamek Królewski na Wawelu - Skarbiec Koronny

Zamek Królewski na Wawelu to jedno z najważniejszych miejsc polskiego dziedzictwa. To tu znajdują się jedne z najważniejszych skarbów naszej historii. Wystawa Skarbiec Koronny pokazuje potęgę dawnego królestwa i jego dramatyczne losy.

Ciekawostki o Skarbcu

Jednym z najbardziej znanych eksponatów jest Szczerbiec – miecz koronacyjny królów Polski. Legenda mówi, że wyszczerbienie powstało, gdy Bolesław I Chrobry uderzył nim w Złotą Bramę w Kijowie. W rzeczywistości miecz powstał później, ale sama legenda była tak silna, że przez wieki traktowano ją niemal jak fakt.

W skarbcu znajdują się również insygnia królewskie – choć większość oryginałów została zrabowana przez Prusaków w XVIII wieku, to zachowane fragmenty i rekonstrukcje pozwalają wyobrazić sobie splendor dawnych koronacji.

Ciekawym eksponatem jest też kolekcja broni ceremonialnej i zbroi, w tym elementy należące do Zygmunt II August. Pokazują one nie tylko funkcję militarną, ale też ogromną wagę symboliki władzy.

Część skarbów dopiero całkiem niedawno wróciła do Polski. W czasie II wojny światowej najcenniejsze obiekty ewakuowano aż do Kanady, gdzie były ukrywane przez lata.

Co warto zobaczyć w Skarbcu

Największe wrażenie robi oczywiście wspomniany Szczerbiec, bo jest jednym z niewielu autentycznych symboli polskiej monarchii, które przetrwały do dziś.

W Skarbcu Koronnym można też zobaczyć królewskie klejnoty i ozdoby, choć częściowo odtworzone, oddają przepych epoki Jagiellonów.

Duże zainteresowanie budzą także arrasy i przedmioty codziennego użytku należące do dworu. Dzięki nim można zobaczyć, jak wyglądało życie na Wawelu.

Pałac Schönbrunn, Austria

Pałac Schönbrunn to jedna z najbardziej imponujących rezydencji Europy i zarazem symbol dawnej potęgi dynastii Habsburgów. Położony w Wiedniu, zachwyca nie tylko swoją skalą, ale też historią pełną splendoru, intryg i – jak przystało na dawne dwory – opowieści z pogranicza legendy.

Pałac Schönbrunn - historia

Historia pałacu sięga końca XVII wieku. Na polecenie cesarza Leopolda I Habsburga rozpoczęto budowę rezydencji myśliwskiej dla jego syna, przyszłego cesarza Józefa I Habsburga. Jednak prawdziwy rozkwit Schönbrunn zawdzięcza dopiero panowaniu Marii Teresy Habsburg w XVIII wieku. To ona przekształciła go w letnią rezydencję cesarską i centrum życia politycznego oraz towarzyskiego monarchii.

Pałac Schönbrunn - architektura

Architektura pałacu jest doskonałym przykładem baroku z elementami rokoka. Budynek, zaprojektowany m.in. przez Johanna Bernharda Fischera von Erlach, imponuje symetrią i monumentalnością. Fasada w charakterystycznej „żółci Schönbrunn” stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych widoków Wiednia. 

Wnętrza natomiast to prawdziwa uczta dla oka – ponad 1400 pomieszczeń, z których część udostępniono zwiedzającym, pełnych jest złoconych ornamentów, kryształowych żyrandoli i bogatych dekoracji.

Szczególne wrażenie robi Sala Lustrzana, gdzie – według tradycji – jako kilkuletnie dziecko wystąpił Wolfgang Amadeus Mozart przed cesarzową Marią Teresą. Legenda głosi, że po koncercie mały Mozart wskoczył jej na kolana i oznajmił, że chce ją poślubić – co tylko dodaje uroku tej anegdocie.

Pałac otaczają rozległe ogrody w stylu francuskim, pełne fontann, rzeźb i alei spacerowych. Na ich terenie znajduje się m.in. Glorietta – monumentalna budowla na wzgórzu, z której rozciąga się widok na cały kompleks. W ogrodach działa także najstarsze zoo świata, założone w 1752 roku.

Schönbrunn był świadkiem wielu ważnych wydarzeń historycznych. To tutaj rezydował Napoleon Bonaparte podczas okupacji Wiednia, a w XIX wieku pałac stał się ulubioną siedzibą cesarza Franciszka Józefa I, który spędził tu znaczną część swojego życia. W jego murach spędziła wiele lat również legendarna cesarzowa Elżbieta Bawarska, znana jako Sisi.

Z pałacem wiążą się także mniej oficjalne, bardziej tajemnicze opowieści. Jedna z nich mówi o „Białej Damie” – duchu kobiety w białej sukni, który ma pojawiać się w komnatach jako zwiastun ważnych wydarzeń lub nieszczęść w rodzinie cesarskiej. Inna legenda dotyczy samej nazwy Schönbrunn („piękne źródło”) – według niej cesarz Maciej Habsburg miał podczas polowania odkryć krystalicznie czyste źródło i zachwycony jego urodą nadać temu miejscu nazwę.

Antyk w kolekcji Lanckorońskich - Wystawa na Wawelu

Zamek Królewski na Wawelu prezentuje najnowszą wystawę czasową "Arcydzieła z kolekcji Lanckorońskich. Opowieść o antyku". Do tej wystawy wybrano z ogromnej i przebogatej  spuścizny Lancokorńskich te przedmioty, które przywiózł z Azji Mniejszej Karol Lanckorński. 

Kim był Karol Lanckoroński?

Karol Lanckoroński należał do najbardziej fascynujących polskich arystokratów przełomu XIX i XX wieku. Był nie tylko magnatem i właścicielem ogromnych dóbr, ale przede wszystkim wybitnym znawcą sztuki, podróżnikiem oraz mecenasem kultury. 

Urodził się w 1848 roku w Wiedniu, w rodzinie należącej do jednej z najbogatszych polskich rodzin ziemiańskich. Studiował prawo, ale znacznie bardziej interesowała go historia sztuki, archeologia i kultura antyczna. Szybko zaczął podróżować po Europie oraz Bliskim Wschodzie. Organizował wyprawy archeologiczne do Azji Mniejszej, czyli terenów dzisiejszej Turcji. W XIX wieku takie ekspedycje były czymś niezwykłym – wymagały ogromnych pieniędzy, kontaktów i odwagi. Lanckoroński dokumentował zabytki starożytne, sporządzał opisy ruin i wspierał badania archeologiczne.

Największą sławę przyniosła mu jednak kolekcja dzieł sztuki. Gromadził obrazy włoskiego renesansu, antyczne rzeźby, meble, tkaniny i rzadkie rękopisy. W jego zbiorach znajdowały się dzieła przypisywane takim mistrzom jak Rembrandt czy Sandro Botticelli. Część kolekcji przechowywał w swojej wiedeńskiej rezydencji, która przypominała prywatne muzeum. 

Wyprawy Karola Lanckorońskiego

Wyprawy Karola Lanckorońskiego do Azji Mniejszej należały do najbardziej ambitnych polskich przedsięwzięć naukowych końca XIX wieku. 

W jednej z nich uczestniczył wybitny malarz Jacek Malczewski. W czasach, gdy podróżowanie po terenach dzisiejszej Turcji było trudne i często niebezpieczne, Lanckoroński organizował prawdziwe ekspedycje badawcze, łączące archeologię, historię sztuki i dokumentację starożytnych zabytków.

Najważniejsza wyprawa odbyła się w latach 1882–1884. Lanckoroński podróżował głównie po Pamfilii i Pizydii – krainach pełnych ruin dawnych miast greckich i rzymskich. Towarzyszyli mu archeolodzy, rysownicy, fotografowie i architekci. Było to przedsięwzięcie nowoczesne jak na swoje czasy, ponieważ badacze nie ograniczali się do samego opisywania ruin. Tworzono dokładne szkice świątyń, teatrów i inskrypcji, wykonywano fotografie, a także sporządzano mapy stanowisk archeologicznych.

Szczególne zainteresowanie Lanckorońskiego budziły miasta starożytnej Pizydii, między innymi Termessos czy Sagalassos. Ruiny znajdowały się często wysoko w górach, z dala od głównych szlaków. Dotarcie tam wymagało wielodniowych podróży konno i transportowania sprzętu przez trudny teren. Europejczycy rzadko odwiedzali wtedy te miejsca, dlatego relacje z wypraw miały ogromną wartość naukową.

Lanckoroński fascynował się przede wszystkim tym, jak sztuka antyczna przenikała się z kulturą Wschodu. Interesowały go wpływy greckie, rzymskie i orientalne widoczne w architekturze oraz dekoracjach dawnych miast. W swoich zapiskach podkreślał, że wiele ruin znajduje się w miejscach niemal nietkniętych przez współczesną cywilizację, co dawało badaczom wyjątkową okazję do odkrywania świata antyku.

Efektem wypraw było monumentalne dzieło naukowe „Miasta Pamfilii i Pizydii”, opublikowane w kilku tomach. Zawierało ono ilustracje, fotografie i opisy zabytków. Publikacja szybko zdobyła uznanie europejskich uczonych i do dziś jest cennym źródłem dla historyków archeologii.