Jonathan Swift i Katedra św. Patryka w Dublinie
Związki Jonathana Swifta z Katedrą św. Patryka są tak silne, że dla wielu turystów świątynia jest dziś nie tylko zabytkiem religijnym, ale także miejscem pamięci jednego z najwybitniejszych pisarzy XVIII wieku. Autor „Podróży Guliwera” spędził tu ponad trzydzieści lat swojego życia, a jego obecność odcisnęła trwałe piętno na historii katedry.
Swift urodził się w Dublinie w 1667 roku, jednak przez wiele lat marzył o karierze w Anglii. Był sekretarzem wpływowego polityka i dyplomaty sir Williama Temple'a, pisał pamflety polityczne i liczył na wysokie stanowisko kościelne w Londynie. Los potoczył się jednak inaczej. W 1713 roku został mianowany dziekanem Katedry św. Patryka. Choć była to jedna z najważniejszych funkcji kościelnych w Irlandii, Swift początkowo traktował ją niemal jak zesłanie. Uważał, że zasługiwał na bardziej prestiżową posadę w Anglii.
Z czasem jednak coraz mocniej angażował się w życie Dublina i sprawy Irlandczyków. To właśnie jako dziekan katedry zdobył ogromną popularność dzięki krytyce brytyjskiej polityki wobec Irlandii. Jego słynne „Listy sukiennika” („Drapier's Letters”), opublikowane w latach 20. XVIII wieku, stały się manifestem sprzeciwu wobec działań gospodarczych narzucanych Irlandii przez Londyn. Mieszkańcy Dublina zaczęli postrzegać go nie tylko jako duchownego i pisarza, ale także obrońcę ich interesów.
W katedrze Swift nie ograniczał się do obowiązków religijnych. Dbał o finanse świątyni, nadzorował remonty i zabiegał o poprawę funkcjonowania szkoły katedralnej. Był znany z zamiłowania do porządku i niechęci do marnotrawstwa. Zachowały się zapisy świadczące o tym, że osobiście interesował się nawet szczegółami administracyjnymi związanymi z utrzymaniem budynków należących do katedry.
W tym okresie powstały również niektóre z jego najważniejszych dzieł. Choć „Podróże Guliwera” wydano w 1726 roku, wiele pomysłów i obserwacji społecznych, które znalazły się w książce, dojrzewało właśnie podczas jego pobytu w Dublinie. Satyryczny obraz ludzkich słabości, politycznych ambicji i społecznych absurdów wyrastał z doświadczeń zdobywanych zarówno w świecie wielkiej polityki, jak i podczas codziennej pracy dziekana.
Szczególne miejsce w życiu Swifta zajmowała Esther Johnson, znana jako Stella. Ich relacja od ponad trzystu lat pozostaje zagadką dla historyków. Niektórzy badacze przypuszczają, że mogli potajemnie zawrzeć małżeństwo, choć nigdy nie odnaleziono na to jednoznacznych dowodów. Wiadomo natomiast, że Stella była jego najbliższą powierniczką i przyjaciółką. Po jej śmierci w 1728 roku Swift przeżył głęboki kryzys. Została pochowana w Katedrze św. Patryka, a wiele lat później obok niej spoczął sam pisarz.
Ostatnie lata życia Swifta były trudne. Coraz bardziej pogarszał się jego stan zdrowia. Cierpiał na silne zawroty głowy, problemy ze słuchem i prawdopodobnie chorobę neurologiczną, której dokładnej natury do dziś nie udało się ustalić. W 1742 roku uznano go za niezdolnego do samodzielnego zarządzania majątkiem. Zmarł trzy lata później, 19 października 1745 roku.Zgodnie ze swoją wolą większość majątku przeznaczył na budowę szpitala psychiatrycznego dla osób cierpiących na choroby umysłowe. Powstały później St. Patrick's Hospital był pierwszą taką instytucją w Irlandii i działa do dziś. Był to niezwykły gest w epoce, gdy osoby chore psychicznie często pozostawały bez jakiejkolwiek opieki.











































