Śliwa na kopcu Krakusa

Śliwa rosnąca u podnóża Kopca Krakusa to drugie najsłynniejsze drzewo w Krakowie. Drugim jest magnolia na Wawelskim Wzgórzu. Oba te drzewa są chyba najczęściej fotografowanymi drzewami w Krakowie. Oba są dla Krakowian bardzo ważne, gdyż zwiastują wiosnę. 

Z miejsca, w którym rośnie śliwa rozpościera się widok na cały Kraków – od kominów w Łęgu, przez wieże kościołów Starego Miasta, aż po majaczące w oddali klasztor na Bileanach a nawet przy dobrej widoczności Tatry.

Gdy media społecznościowe zalewają zdjęcia białych kwiatów z widokiem na wieże kościoła Mariackiego w oddali, to znak, że wiosna już jest.  

Magnolia na Wawelskim Wzgórzu - wiosna 2026

Magnolia na Wawelskim Wzgórzu

Magnolia rosnąca na Wzgórzu Wawelskim to jeden z najbardziej wyczekiwanych zwiastunów wiosny w Krakowie. Choć na samym wzgórzu i w jego okolicach znajduje się kilka okazów, ten najsłynniejszy to prawdziwa celebrytka wśród krakowskich drzew.

Królowa Dziedzińca Batorego

Najsłynniejszy okaz to magnolia pośrednia (Magnolia × soulangeana), która rośnie na Dziedzińcu Batorego (pomiędzy katedrą a Zamkiem Królewskim).

Drzewo jest ogromne i ma rozłożystą koronę. Gdy zakwita, pokrywa się tysiącami białych kwiatów z delikatnym różowo-fioletowym nalotem u nasady płatków.

Dla mieszkańców Krakowa jej rozkwit to nieoficjalny komunikat: "Wiosna nareszcie dotarła do miasta". To właśnie pod tym drzewem co roku ustawiają się kolejki turystów i fotografów.

 Tradycyjne święto Rękawki, Kraków

Święto Rękawki to jedno z najbardziej charakterystycznych i najstarszych krakowskich obrzędów ludowych, obchodzone co roku we wtorek po Wielkanocy. Odbywa się ono na Kopcu Krakusa – miejscu owianym legendami i uznawanym za jedną z najstarszych nekropolii w Polsce.

Nazwa „Rękawka” według tradycji wywodzi się od staropolskiego słowa „rękaw”, co wiązano z legendą o usypywaniu kopca ziemią noszoną właśnie w rękawach. Według podania kopiec miał powstać po śmierci legendarnego władcy – Krakus, założyciela Krakowa. Ludzie, chcąc uczcić jego pamięć, mieli usypywać wzgórze, przynosząc ziemię w czym tylko się dało – nawet w rękawach ubrań.

Korzenie święta sięgają jednak znacznie głębiej, do czasów przedchrześcijańskich. Rękawka była prawdopodobnie związana z dawnymi słowiańskimi obrzędami zadusznymi, czyli kultem przodków. Wierzono, że w tym okresie dusze zmarłych wracają na ziemię, dlatego organizowano uczty i składano im dary. Zwyczaj rzucania jedzenia – jajek, jabłek, chleba czy słodyczy – z kopca w stronę zgromadzonych poniżej ludzi był symbolicznym dzieleniem się z ubogimi, ale też miał znaczenie rytualne.

W średniowieczu i później zwyczaj ten przekształcił się w formę ludowej zabawy. Mieszkańcy Krakowa zbierali się tłumnie wokół kopca, a możni zrzucali w dół różne podarunki. Z czasem zaczęto organizować tam jarmarki, występy i gry.

Dziś Rękawka to barwna rekonstrukcja historyczna. Na zboczach Kopca Krakusa odbywają się pokazy walk wojów, rzemiosła, obrzędów pogańskich i średniowiecznych. Można zobaczyć dawne stroje, spróbować tradycyjnych potraw i poczuć atmosferę dawnych czasów. Wydarzenie przyciąga zarówno mieszkańców, jak i turystów, będąc żywą lekcją historii i folkloru.