Positano, Włochy

Positano na wybrzeżu Amalfi to dziś jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc we Włoszech, ale jego historia i legenda są dużo starsze niż instagramowe widoki. Przez wieki była to raczej uboga, rybacka osada, ukryta w stromych zboczach gór Lattari i trudno dostępna od strony lądu. Dopiero XX wiek przyniósł jej „odkrycie” przez artystów i podróżników.

Miasteczko literatów i filmowców

Jedna z najbardziej znanych ciekawostek literackich związana jest z amerykańskim pisarzem Johnem Steinbeckiem, który odwiedził Positano w 1953 roku. Napisał wtedy słynny esej, w którym stwierdził, że miejsce „nie jest prawdziwe, dopóki się tam nie pojedzie, a potem staje się prawdziwsze niż rzeczywistość”. W tamtym czasie miasteczko było niemal puste i żyło własnym, spokojnym rytmem – co dziś brzmi niewiarygodnie.

Positano od dawna przyciągało też artystów i ludzi filmu. Bywali tu m.in. Sophia Loren i Franco Zeffirelli, którzy szukali tu ucieczki od zgiełku Rzymu i Riviery. W latach 50. i 60. region Amalfi stał się symbolem włoskiego „dolce vita”, czyli życia pełnego słońca, wolności i lekkiego luksusu.

Legendy Amalfi

Jedna z lokalnych legend tłumaczących nazwę miasta mówi o cudownej ikonie Madonny. Według opowieści piracki statek przewoził obraz Matki Boskiej, gdy nagle załoga usłyszała głos: „Posa, posa!” – czyli „odłóż mnie tutaj”. Gdy tylko ikona została wyładowana na brzeg, morze się uspokoiło. Od tego okrzyku miała powstać nazwa Positano. To typowa dla regionu legenda, łącząca religię, morze i przypadek.

Inna, bardziej mityczna opowieść łączy wybrzeże Amalfi z syrenami znanymi ze starożytnych mitów greckich. Według dawnych wierzeń żeglarze przepływający w pobliżu klifów słyszeli ich śpiew i tracili orientację na morzu. Niektórzy lokalni rybacy wierzyli jeszcze w XIX wieku, że spokojne zatoki wokół Positano są „miejscem odpoczynku syren”, które nocą wychodzą na skały.

Ciekawostką jest też sama architektura miasteczka. Domy w Positano budowano „jedne na drugich”, bo brakowało płaskiego terenu. Dzięki temu miasto wygląda jak pionowa mozaika kolorów, a w przeszłości jedynym wygodnym sposobem przemieszczania się były strome schody i łodzie.

Współcześnie Positano stało się ikoną włoskich wakacji, ale jego klimat wciąż opiera się na dawnym kontraście: z jednej strony luksus i turystyka, z drugiej – bardzo stare opowieści o morzu, które potrafiło dawać życie, ale też je odbierać

Muzeum Sztuki w Rouen

Muzeum Sztuki w Rouen - Musée des Beaux-Arts de Rouen - to jedno z najważniejszych muzeów sztuki we Francji poza Paryżem. Znajduje się w centrum Rouen, przy placu Verdrel, w budynku z końca XIX wieku. Jego kolekcja obejmuje dzieła od XV wieku aż po sztukę współczesną i jest szczególnie słynna z malarstwa europejskiego oraz z bardzo bogatego zbioru impresjonistów.

Malarstwo dawnych mistrzów

Jedną z największych atrakcji są obrazy od renesansu do baroku. Można zobaczyć dzieła wielkich europejskich mistrzów, m.in. takich jak: Caravaggio, Peter Paul Rubens, Anthony van Dyck, Nicolas Poussin, Diego Velázquez

Wśród obrazów znajduje się m.in. dramatyczna scena biczowania Chrystusa przypisywana Caravaggiowi oraz liczne dzieła flamandzkie i holenderskie z XVII wieku.

Sztuka XIX wieku

Bardzo dobrze reprezentowany jest romantyzm i realizm francuski. Można zobaczyć obrazy artystów takich jak: Eugène Delacroix, Théodore Géricault, Gustave Courbet, Jean‑Auguste‑Dominique Ingres.

Do najbardziej znanych dzieł należy portret „La Belle Zélie” Ingres’a z 1806 roku.

Wielka kolekcja impresjonistów

To jeden z najważniejszych działów muzeum. Dzięki kolekcji przemysłowca François Depeaux muzeum ma jedną z największych kolekcji impresjonizmu poza Paryżem.

Można zobaczyć prace takich malarzy jak:

• Claude Monet

• Camille Pissarro

• Alfred Sisley

• Pierre‑Auguste Renoir

Jednym z przykładów jest zimowy pejzaż „Place du Chenil in Marly, Snow Effect” Sisleya z 1876 roku.

Sztuka XX wieku

W kolekcji znajdują się również dzieła nowoczesne, m.in.:

• Amedeo Modigliani

• twórczość rodziny Duchampów, w tym Marcel Duchamp.

Rzeźby, rysunki i ikony

Muzeum posiada także:

• kolekcję rzeźb m.in. Jean‑Baptiste Carpeaux,

• ponad 8000 rysunków od renesansu do XX wieku,

• rzadki zbiór rosyjskich ikon od XV do XIX wieku.

Dodatkowa ciekawostka

Stała ekspozycja zajmuje około 60 sal, a wstęp do kolekcji stałej jest zazwyczaj bezpłatny, co czyni muzeum jednym z najważniejszych miejsc dla miłośników sztuki w Normandii.

 

Claude Monet

W zbiorach Musée des Beaux‑Arts de Rouen znajduje się jedna z ważniejszych kolekcji impresjonistów we Francji poza Paryżem, a szczególne miejsce zajmują w niej dzieła Claudea Moneta. Artysta był silnie związany z Normandią, dlatego w muzeum można oglądać obrazy ukazujące krajobrazy tej części Francji – światło nad Sekwaną, zmieniające się niebo i atmosferę portowych miast regionu.

Jednym z najbardziej znanych dzieł jest obraz „Rue Saint-Denis, fête du 30 juin 1878”. Monet przedstawił na nim paryską ulicę pełną flag i dekoracji przygotowanych z okazji święta narodowego. Malarz nie skupia się jednak na szczegółach architektury czy twarzach ludzi. Najważniejsze jest wrażenie ruchu, światła i kolorów – czerwieni, bieli i błękitu flag powiewających nad tłumem. Obraz pokazuje, jak impresjoniści starali się uchwycić chwilę i atmosferę wydarzenia, a nie jego realistyczny zapis.

W kolekcji muzeum znajdują się również pejzaże rzeczne, charakterystyczne dla twórczości Moneta. Artysta często malował brzegi Sekwany, mosty i ogrody, obserwując jak światło odbija się od wody i zmienia kolory natury w zależności od pory dnia. W takich obrazach kontury są miękkie, a pociągnięcia pędzla szybkie i widoczne, co daje wrażenie spontaniczności.

Zbiory impresjonistyczne w Rouen powstały w dużej mierze dzięki kolekcjonerowi François Depeaux, który na początku XX wieku przekazał muzeum swoją kolekcję obrazów. Dzięki temu w Rouen można zobaczyć prace Moneta obok dzieł innych impresjonistów, takich jak Camille Pissarro czy Alfred Sisley, co pozwala prześledzić rozwój tego kierunku malarstwa.

Dla zwiedzających jest to szczególnie ciekawe miejsce, ponieważ Normandia była jednym z najważniejszych regionów w historii impresjonizmu. To właśnie tutaj Monet i jego przyjaciele eksperymentowali z malowaniem w plenerze, starając się uchwycić ulotne efekty światła i pogody, które stały się znakiem rozpoznawczym całego nurtu.

Błękitny Kościółek, Bratysława

Kościół Świętej Elżbiety, znany powszechnie jako „Błękitny Kościółek”, to jedna z najbardziej rozpoznawalnych i zarazem najbardziej niezwykłych świątyń w Europie Środkowej. Znajduje się na obrzeżach starego miasta w Bratysławie i zachwyca już z daleka swoją pastelową, niemal bajkową kolorystyką.

Błękitny Kościółek - secesja węgierska

Świątynia została zbudowana na początku XX wieku, w latach 1909–1913, według projektu węgierskiego architekta Ödöna Lechnera, jednego z najważniejszych przedstawicieli secesji w Europie. Kościół powstał w czasach, gdy Bratysława należała do Królestwa Węgier, dlatego jego styl nawiązuje do tzw. secesji węgierskiej, łączącej elementy art nouveau z motywami ludowymi i orientalnymi inspiracjami.

Najbardziej charakterystyczną cechą budowli jest jej kolor – niemal wszystko utrzymane jest w odcieniach błękitu: elewacja, dachówki, detale architektoniczne, a nawet ławki wewnątrz. Ta jednolita, delikatna tonacja sprawia, że kościół wygląda jak wyjęty z baśni, co przyciąga zarówno turystów, jak i fotografów z całego świata.

Architektura Błękitnego Kościółka

Architektonicznie świątynia wyróżnia się miękkimi, zaokrąglonymi liniami, bogatą ornamentyką i licznymi dekoracjami ceramicznymi. Wieża kościoła ma około 37 metrów wysokości i jest zwieńczona kopułą pokrytą niebieską dachówką. Wnętrze jest równie spójne stylistycznie – dominują w nim pastelowe barwy, mozaiki oraz motywy roślinne i geometryczne.

Elżbieta Węgierska i róże

Kościół poświęcony jest Elżbiecie Węgierskiej, średniowiecznej księżnej znanej z działalności charytatywnej i pomocy ubogim. Jej wizerunki oraz symbole związane z jej życiem – jak róże – pojawiają się w dekoracjach świątyni. Według jednej z najbardziej znanych legend, chleb, który niosła dla biednych, zamienił się w róże, gdy została zatrzymana przez straże – motyw ten często bywa przedstawiany w sztuce sakralnej.

Ciekawostką jest to, że kościół początkowo pełnił funkcję świątyni szkolnej dla pobliskiego gimnazjum. Dopiero później stał się parafią. Mimo stosunkowo niewielkich rozmiarów szybko zyskał ogromną popularność, głównie dzięki swojej unikalnej estetyce.

Z „Błękitnym Kościółkiem” wiąże się też pewna współczesna „legenda” – mówi się, że przynosi szczęście nowożeńcom, dlatego wiele par decyduje się właśnie tutaj zawrzeć związek małżeński. Trudno się dziwić – jego romantyczny wygląd sprawia, że jest jednym z najbardziej malowniczych miejsc ślubnych na Słowacji.

Ireland's Eye - wyspa mnichów i selkie

Ireland's Eye to niewielka, bezludna wyspa leżąca niedaleko rybackiego portu Howth, na północ od Dublina. Choć dziś kojarzy się głównie z dziką przyrodą, ptakami morskimi i ruinami starego kościoła, miejsce od wieków otacza atmosfera tajemnicy. Sama nazwa brzmi niemal poetycko: „Oko Irlandii” i doskonale pasuje do samotnej wyspy wynurzającej się z mgieł Morza Irlandzkiego.

Wyspa mnichów

Wyspa słynie przede wszystkim z niezwykłego krajobrazu. Strome klify, silne wiatry i nieustanny szum fal sprawiają, że wielu turystów porównuje ją do scenerii z dawnych celtyckich legend. Na Ireland’s Eye znajdują się ruiny kościoła z VIII wieku oraz stara wieża obronna Martello Tower z czasów wojen napoleońskich. Dawniej miejsce to zamieszkiwali mnisi, którzy szukali tam odosobnienia i ciszy.

Z wyspą związana jest legenda o pustelnikach i świętych, którzy mieli widzieć tam dziwne światła unoszące się nad morzem. Według jednej z opowieści podczas sztormowych nocy pojawiały się na wodzie zielonkawe płomienie zwiastujące śmierć marynarzy. Niektórzy wierzyli, że są to dusze rozbitków próbujące wrócić do brzegu.

Ukryte skarby

Inna historia mówi o ukrytym skarbie wikingów. W średniowieczu okolice Dublina były wielokrotnie atakowane przez skandynawskich najeźdźców i według miejscowych podań część łupów miała zostać schowana właśnie na Ireland’s Eye. Poszukiwacze skarbów przez lata próbowali odnaleźć ukryte kosztowności wśród skał i jaskiń wyspy, ale podobno nikomu się to nie udało.

Najbardziej ponurą legendą pozostaje jednak opowieść o duchu kobiety błąkającym się po wyspie. Wiąże się ona częściowo z prawdziwą tragedią z XIX wieku. W 1852 roku na Ireland’s Eye znaleziono ciało Marii Kirwan, której śmierć do dziś budzi kontrowersje. Oficjalnie uznano, że została zamordowana przez męża, choć wokół sprawy narosło wiele teorii i plotek. Od tamtego czasu miejscowi rybacy opowiadali podobno o kobiecej sylwetce widywanej na skałach podczas mgły.

Ireland’s Eye pojawia się także w irlandzkim folklorze związanym z selkie - mitycznymi istotami przypominającymi foki, które mogły zrzucać skórę i przybierać ludzką postać. Wierzono, że właśnie wokół wyspy selkie wychodziły nocami na brzeg, śpiewając pieśni słyszane przez rybaków wracających z połowów.