Promenada Anglików, Nicea, Francja

Promenada Anglików to jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc nad Morzem Śródziemnym – szeroki, elegancki bulwar ciągnący się wzdłuż Zatoki Aniołów w Nicei. Dziś kojarzy się z palmami, błękitnym morzem i luksusem Lazurowego Wybrzeża, ale jego historia jest znacznie bardziej zaskakująca.

Nazwa promenady pochodzi od… Anglików. W XVIII i XIX wieku Nicea była zimowym kurortem dla brytyjskiej arystokracji, która uciekała tu przed chłodem i mgłami Wysp. To właśnie oni sfinansowali budowę pierwszej wersji promenady na początku XIX wieku, chcąc stworzyć wygodne miejsce do spacerów wzdłuż morza. 

Lokalna ludność nazywała ją początkowo „drogą Anglików” – stąd dzisiejsza nazwa.

Z czasem Promenada Anglików stała się symbolem stylu życia „la belle vie”. Spacerowali tu artyści, arystokraci i celebryci epoki belle époque. 

W luksusowym hotelu Hôtel Negresco zatrzymywali się najbogatsi goście Europy, a sama promenada była miejscem pokazów mody, parad i spotkań towarzyskich. 

Do dziś charakterystyczne niebieskie krzesła ustawione wzdłuż brzegu zapraszają do siedzenia i patrzenia na morze – to jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli miasta.

Promenada była także świadkiem wydarzeń dramatycznych. Najtragiczniejszym z nich był zamach terrorystyczny w zamach w Nicei 2016, kiedy podczas obchodów święta narodowego Francji życie straciło wiele osób. To wydarzenie na zawsze zapisało się w historii tego miejsca, przypominając, że nawet najpiękniejsze przestrzenie mogą być świadkami tragedii.

Dziś Promenada Anglików to nie tylko atrakcja turystyczna, ale żywe serce Nicei. Biegacze, rowerzyści i spacerowicze mieszają się tu z turystami z całego świata. O świcie można zobaczyć spokojne morze i niemal pusty bulwar, natomiast wieczorem miejsce ożywa światłami, muzyką i rozmowami w wielu językach.

Duomo di Pisa

Katedra w Pizie (Duomo di Pisa) 

Katedra w Pizie (Duomo di Pisa) to jedno z największych arcydzieł średniowiecznej Europy i serce słynnego Piazza dei Miracoli. Choć często pozostaje w cieniu Krzywej Wieży, to właśnie ona była najważniejszym symbolem potęgi dawnej Pizy.

Historia – symbol potęgi morskiej republiki

Budowę katedry rozpoczęto w 1063 roku z inicjatywy architekta nazwiskiem Buscheto. Świątynia powstała w czasach, gdy Piza była jedną z najważniejszych republik morskich i rywalizowała z Wenecją o dominację na Morzu Śródziemnym.

Co ciekawe, jej budowę sfinansowano częściowo z łupów wojennych zdobytych podczas wyprawy na Sycylię przeciwko Arabom – była więc nie tylko miejscem kultu, ale też manifestacją bogactwa i siły miasta.

Katedrę konsekrowano w 1118 roku, choć prace trwały jeszcze przez kolejne dekady. W późniejszych wiekach była rozbudowywana i dekorowana, a po wielkim pożarze w 1595 roku część wnętrza przebudowano.

Architektura – niezwykła mieszanka kultur

Katedra w Pizie jest jednym z najlepszych przykładów tzw. romanizmu pizańskiego – stylu, który łączy wpływy wielu cywilizacji.

Budowla ma plan krzyża łacińskiego z pięcioma nawami i monumentalnym transeptem. Wnętrze wspiera się na rzędach kolumn, a nad skrzyżowaniem naw wznosi się charakterystyczna kopuła.

Najbardziej niezwykłe jest jednak połączenie stylów:
– elementy klasyczne i rzymskie,
– wpływy bizantyjskie widoczne w kopule i mozaikach,
– inspiracje islamskie w łukach i dekoracjach.

Fasada katedry zachwyca czterema rzędami arkadowych galerii i bogatymi zdobieniami z marmuru w różnych kolorach.

W środku znajdują się prawdziwe skarby: monumentalna ambona autorstwa Giovanni Pisano oraz mozaika Chrystusa Pantokratora przypisywana Cimabue.

Ciekawostki

Katedra była kiedyś jedną z największych świątyń Europy – miała pokazać, że Piza dorównuje najpotężniejszym miastom kontynentu.

Słynna Krzywa Wieża w Pizie to w rzeczywistości dzwonnica tej katedry – wielu turystów nie zdaje sobie z tego sprawy.

Według tradycji to właśnie tutaj Galileo Galilei miał obserwować kołyszący się żyrandol, co zainspirowało go do badań nad ruchem wahadła (choć to raczej legenda niż potwierdzony fakt).

Legendy i tajemnice

Jedna z najbardziej znanych legend dotyczy tzw. „diabelskich śladów” na ścianie katedry.

Według opowieści diabeł, zazdrosny o piękno świątyni, próbował ją zniszczyć. Został jednak przepędzony przez anioła, a uciekając, pozostawił na marmurze ślady pazurów. Co dziwne – podobno nie da się ich policzyć dwa razy tak samo, bo liczba zawsze wychodzi inna.

Inna symboliczna interpretacja całego placu mówi, że kompleks budowli przedstawia ludzkie życie: baptysterium oznacza narodziny, katedra – życie, a cmentarz Camposanto – śmierć.

Madonna w ogrodzie różanym z Colmar

Kościół Dominikanów (Église des Dominicains) to jedno z najciekawszych, a zarazem mniej oczywistych miejsc w Colmar. Choć z zewnątrz wydaje się surowy i skromny, skrywa w sobie prawdziwe perełki historii i sztuki.

Jedną z największych atrakcji świątyni jest obraz pt. „Madonna w ogrodzie różanym” autorstwa Martin Schongauer. 

To arcydzieło późnego gotyku przedstawia Maryję z Dzieciątkiem w otoczeniu róż – symbolu czystości i miłości. Co ciekawe, obraz przetrwał burzliwe czasy reformacji i rewolucji francuskiej, kiedy wiele dzieł sztuki sakralnej uległo zniszczeniu.

Co ciekawe w kościele do dzisiaj sprzedaje się wykonane ręcznie papierowe róże.

Kościół Dominikanów w Colmar

Kościół został zbudowany w XIII wieku przez zakon dominikanów, znanych jako kaznodzieje. Ich styl życia zakładał skromność, co widać w architekturze – brak tu przepychu charakterystycznego dla innych świątyń epoki. Wnętrze jest przestronne, ale surowe, co miało sprzyjać skupieniu i słuchaniu kazań.

Ciekawostką jest także akustyka budynku. Dzięki wysokim sklepieniom i prostemu układowi wnętrza kościół ma znakomite właściwości dźwiękowe. Dziś często odbywają się tu koncerty muzyki klasycznej i chóralnej, które brzmią wyjątkowo właśnie w tej przestrzeni.

Czasy rewolucji

W czasie rewolucja francuska kościół został zamknięty i wykorzystywany do celów świeckich – między innymi jako magazyn. Dopiero później przywrócono mu funkcję sakralną, choć przez pewien czas pełnił także rolę przestrzeni wystawowej.

Na uwagę zasługują również witraże, które – choć częściowo zrekonstruowane – tworzą niezwykłą grę światła we wnętrzu. Szczególnie pięknie prezentują się w słoneczne dni, kiedy kolorowe światło rozlewa się po kamiennych ścianach.