Stadnina i stajnie w Książu

Odwiedzając Zamek Książ, warto zajrzeć również do Stada Ogierów Książ. To nie tylko stadnina koni, ale także jeden z najcenniejszych zabytków związanych z dawną rezydencją Hochbergów.

To jedno z najstarszych i najbardziej znanych stad ogierów w Polsce. Choć oficjalnie Stado Ogierów Książ powstało w 1947 roku, jego korzenie sięgają XVIII wieku, kiedy książęta Hochbergowie wznieśli przy swojej rezydencji rozległy kompleks gospodarczy ze stajniami dla koni wierzchowych, zaprzęgowych i roboczych.

Zabytkowe stajnie w Książu

Stajnie przetrwały II wojnę światową niemal bez zniszczeń. Podczas gdy wiele zabudowań na Dolnym Śląsku ucierpiało w czasie wojny, zabytkowy kompleks stajenny zachował się w bardzo dobrym stanie. Dzięki temu do dziś można oglądać oryginalne XIX-wieczne rozwiązania architektoniczne, w tym kamienne posadzki, żeliwne okucia i historyczny układ budynków.

Budynki tworzą niezwykły czworobok.
Stajnie zostały rozmieszczone wokół dużych dziedzińców, tworząc charakterystyczny czworoboczny układ. Takie rozwiązanie ułatwiało codzienną pracę ze zwierzętami i jednocześnie chroniło konie przed wiatrem oraz niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Dziś jest to jeden z najlepiej zachowanych tego typu zespołów stajennych w Europie.

To kolebka koni rasy śląskiej.
Stado od dziesięcioleci specjalizuje się w hodowli koni śląskich – jednej z najstarszych polskich ras. Zwierzęta te słyną z siły, spokojnego charakteru i eleganckiego ruchu. Dawniej wykorzystywano je głównie do pracy w rolnictwie i zaprzęgach, dziś z powodzeniem startują także w zawodach sportowych.

To światowa stolica powożenia końmi śląskimi.
Na hipodromie Stada Ogierów Książ regularnie odbywają się międzynarodowe zawody w powożeniu. Startują w nich najlepsi zawodnicy z Europy, a konkursy rozgrywane są na wysokim poziomie sportowym. Obiekt wielokrotnie gościł mistrzostwa Polski oraz prestiżowe zawody międzynarodowe.

Tutaj szkolili się mistrzowie jeździectwa.
Już od lat 70. XX wieku organizowano w Książu specjalistyczne szkolenia z ujeżdżenia prowadzone przez uznanych trenerów z zagranicy. Dzięki temu ośrodek stał się jednym z najważniejszych centrów szkolenia jeździeckiego w Polsce.

W czasach pruskich nosiło nazwę Fürstenstein.
W 1935 roku państwo pruskie przejęło zamkowe stajnie, tworząc Stado Ogierów Fürstenstein. Trafiły tu konie ze zlikwidowanego stada w Lubiążu. W chwili wybuchu II wojny światowej hodowla liczyła aż 141 koni.

Można zwiedzać historyczne wnętrza.
Podczas zwiedzania z przewodnikiem turyści oglądają zabytkowe stajnie, poznają historię hodowli oraz dowiadują się, jak wygląda codzienna opieka nad końmi. W wielu boksach nadal mieszkają ogiery hodowlane, co sprawia, że zabytek wciąż pełni swoją pierwotną funkcję.

Stado znajduje się zaledwie kilka minut spacerem od Zamku Książ.
Położenie na skraju Książańskiego Parku Krajobrazowego sprawia, że jest to doskonałe uzupełnienie zwiedzania zamku i Palmiarni. Trasa prowadząca między tymi obiektami należy do najpiękniejszych spacerów w okolicy Wałbrzycha.

Nie tylko hodowla, ale również sport i rekreacja.
Obok działalności hodowlanej funkcjonuje tu Sudecki Ludowy Klub Sportowy Książ, którego zawodnicy od lat odnoszą sukcesy w skokach przez przeszkody, ujeżdżeniu i powożeniu. Ośrodek oferuje także lekcje jazdy konnej, przejażdżki i wydarzenia plenerowe.

Algarve, złote klify i plaże południowej Portugalii

Algarve, najbardziej wysunięty na południe region Portugalii, kojarzy się dziś przede wszystkim ze złotymi plażami, wysokimi klifami i łagodnym klimatem. Jego historia jest jednak znacznie starsza i bardziej złożona niż mogłoby się wydawać. Przez tysiące lat krzyżowały się tu szlaki handlowe Fenicjan, Kartagińczyków, Rzymian, Wizygotów i Maurów, a każdy z tych ludów pozostawił po sobie ślady widoczne do dziś.

Nie mam wielu zdjęć z pobytu w Algarve, bo byłam w Portugalii w latach 90. z aparatem analogowym i tylko 4 rolkami filmu, więc zdjęcia robiłam oszczędnie.

Historia Algarve

Nazwa „Algarve” pochodzi od arabskiego słowa „Al-Gharb”, oznaczającego „zachód”. W VIII wieku region znalazł się pod panowaniem Maurów, którzy wprowadzili zaawansowane systemy irygacyjne, nowe uprawy, takie jak cytrusy, migdały i figi, oraz rozwinęli miasta. Do dziś w architekturze wielu miejscowości można dostrzec wpływy arabskie, szczególnie w układzie wąskich uliczek i bielonych domów.

W XIII wieku Algarve zostało zdobyte przez chrześcijańskiego króla Portugalii, Afonso III. Mimo przyłączenia do Portugalii region przez długi czas zachowywał odrębny charakter. Co ciekawe, portugalscy monarchowie przez stulecia używali tytułu „Król Portugalii i Algarve”, podkreślając znaczenie tej krainy.

W epoce wielkich odkryć geograficznych Algarve odegrało niezwykle ważną rolę. W mieście Sagres działał książę Henryk Żeglarz, patron portugalskich wypraw morskich. Według tradycji właśnie tutaj miała funkcjonować szkoła nawigacji, gdzie doskonalono wiedzę kartograficzną i morską. Choć historycy spierają się o rzeczywisty charakter tej instytucji, Sagres pozostaje symbolem portugalskich odkryć geograficznych.

Plaże Algarve

W opowieści o Algarve warto zatrzymać się także przy jego najsłynniejszych plażach, które są nie tylko miejscem wypoczynku, ale również wyjątkowymi pomnikami natury. Charakterystyczne złociste klify regionu powstały miliony lat temu z osadów wapiennych i piaskowców, które Atlantyk nieustannie rzeźbi do dziś.

Praia de Dona Ana

Uważana za jedną z najpiękniejszych plaż Europy, Praia de Dona Ana znajduje się niedaleko miasta Lagos. Plaża otoczona jest wysokimi, złotymi klifami, pomiędzy którymi wyrastają fantazyjne skalne iglice. Nazwa plaży prawdopodobnie pochodzi od kobiety o imieniu Dona Ana, właścicielki okolicznych terenów, choć istnieje kilka wersji tej historii. Przez wieki niewielkie zatoczki w tej części wybrzeża służyły rybakom i żeglarzom jako schronienie przed sztormami. Dziś plaża zachwyca niezwykle przejrzystą wodą, która w słoneczne dni przybiera odcienie turkusu i szmaragdu.

Praia de São Rafael

Położona niedaleko Albufeiry Praia de São Rafael słynie z niezwykłych formacji skalnych. Fale Atlantyku przez tysiące lat wydrążyły w skałach tunele, łuki i groty przypominające naturalne rzeźby. Wiele z nich otrzymało własne nazwy. Miejscowi przewodnicy chętnie pokazują skały przypominające statek, most czy twarze ludzi. To jedno z najlepszych miejsc w Algarve do obserwowania geologicznych procesów, które nieustannie zmieniają krajobraz wybrzeża.

Ponta da Piedade

Choć nie jest klasyczną plażą, ten skalny przylądek stanowi jeden z największych symboli Algarve. Nazwa oznacza „Przylądek Miłosierdzia”. Z wysokości ponad 20 metrów można podziwiać labirynt grot, jaskiń i skalnych filarów wyrastających z oceanu. Według lokalnych legend niektóre skały przypominają postacie mnichów, gigantów czy morskich potworów. W dawnych czasach rybacy wierzyli, że w grotach mieszkają duchy morza, które podczas sztormów wydają tajemnicze dźwięki. Najpiękniej miejsce prezentuje się o wschodzie i zachodzie słońca, gdy złote skały przybierają intensywnie pomarańczową barwę.

Praia do Camilo

To jedna z najbardziej malowniczych plaż w Lagos. Aby się na nią dostać, trzeba zejść drewnianymi schodami liczącymi ponad 200 stopni. Nagrodą jest niewielka zatoka otoczona klifami i krystalicznie czystą wodą. Charakterystyczną atrakcją jest tunel wykuty w skale, który łączy dwie części plaży. Dawniej okoliczne zatoczki były wykorzystywane przez przemytników oraz rybaków, a liczne groty stanowiły doskonałe kryjówki. Dziś Praia do Camilo jest jednym z najczęściej fotografowanych miejsc w Portugalii i doskonałym przykładem krajobrazu, który uczynił Algarve sławnym na całym świecie.

Te cztery miejsca doskonale pokazują, dlaczego Algarve często nazywane jest „krainą złotych klifów”.

Legendy o Algarve

Z Algarve wiąże się wiele ciekawostek. Na zachodnim krańcu regionu znajduje się Przylądek św. Wincentego, który przez starożytnych Rzymian był uważany za jeden z krańców znanego świata. Zachody słońca oglądane z wysokich klifów należą do najpiękniejszych w Europie. W średniowieczu wierzono, że dalej rozciąga się już jedynie bezkresny ocean pełen potworów i nieznanych lądów.

Charakterystycznym symbolem Algarve są drzewa migdałowe. Każdej wiosny ich białe kwiaty pokrywają wzgórza regionu niczym śnieg. Z tym zjawiskiem związana jest jedna z najbardziej znanych lokalnych legend.

Opowiada ona o mauretańskim księciu Ibn-Almundim, który poślubił nordycką księżniczkę Gildę. Młoda kobieta tęskniła za śnieżnymi krajobrazami swojej ojczyzny i popadła w smutek. Aby przywrócić jej radość, książę polecił obsadzić całe wzgórza migdałowcami. Gdy drzewa zakwitły, białe płatki pokryły ziemię niczym śnieg, a księżniczka odzyskała szczęście. Do dziś kwitnące migdałowce przypominają o tej romantycznej historii.

Inna legenda związana jest z grotą Benagil Cave, jedną z najsłynniejszych atrakcji regionu. Według miejscowych opowieści w głębi jaskini ukryto skarby piratów, którzy przez stulecia wykorzystywali liczne zatoki i groty Algarve jako kryjówki przed królewską flotą. Choć skarbów nigdy nie odnaleziono, historie o ukrytym złocie są nadal popularne wśród mieszkańców.

Na wybrzeżu krążą także opowieści o syrenach i duchach marynarzy. Szczególnie w okolicach Lagos rybacy opowiadali o tajemniczych światłach pojawiających się nocą nad oceanem. Jedni uważali je za dusze zaginionych żeglarzy, inni za znaki ostrzegające przed sztormami.

Park Gór Wicklow, Irlandia

Park Narodowy Gór Wicklow (Wicklow Mountains National Park) jest największym parkiem narodowym w Irlandii. Położony jest na południe od Dublina, w hrabstwie Wicklow, które często nazywane jest „Ogrodem Irlandii” ze względu na niezwykłe krajobrazy, zielone doliny i jeziora.

Sercem parku jest dolina Glendalough, założona w VI wieku przez św. Kevina. To właśnie tutaj znajdują się ruiny jednego z najważniejszych średniowiecznych klasztorów Irlandii oraz charakterystyczna okrągła wieża, która stała się symbolem regionu. Otoczona dwoma jeziorami dolina należy do najczęściej fotografowanych miejsc w kraju.

Krajobraz Wicklow tworzą rozległe wrzosowiska, torfowiska, granitowe szczyty oraz liczne jeziora polodowcowe. Najwyższym szczytem jest Lugnaquilla (925 m n.p.m.), drugi pod względem wysokości szczyt Irlandii. Choć góry nie imponują wysokością, ich surowy, niemal bezdrzewny charakter nadaje im wyjątkowy wygląd.

Jedną z największych atrakcji jest droga Sally Gap, biegnąca przez środek gór. To jedna z najbardziej malowniczych tras w Irlandii, prowadząca przez pustkowia i wrzosowiska, które często służą jako plany filmowe. W okolicy znajduje się także Lough Tay, zwane „Jeziorem Guinnessa” – ciemna tafla wody i jasny żwirowy brzeg przypominają słynne irlandzkie piwo.

Wicklow przyciąga również miłośników kina. Kręcono tu sceny do filmów „Braveheart – Waleczne Serce”, „P.S. Kocham Cię”, „Excalibur”, a także serialu „Wikingowie”. Dzięki dzikim krajobrazom góry Wicklow często „grały” w filmach średniowieczną Szkocję lub fantastyczne krainy.

Z parkiem wiąże się wiele legend. Jedna z nich opowiada o św. Kevinie, który miał żyć jako pustelnik w niewielkiej jaskini nad jeziorem. Według podań podczas modlitwy trzymał wyciągniętą rękę tak długo, że mały kos zbudował na niej gniazdo i wysiedział pisklęta. Dlatego święty Kevin często przedstawiany jest z ptakiem siedzącym na dłoni.

Ciekawostką jest fakt, że mimo bliskości Dublina – oddalonego zaledwie o około godzinę jazdy – w wielu częściach parku można poczuć się jak na całkowitym odludziu. Rozległe torfowiska, mgły przesuwające się po wzgórzach i niemal całkowity brak zabudowy sprawiają, że Wicklow uchodzi za jedno z najbardziej dzikich miejsc we wschodniej Irlandii.