Kościół św. Idziego

Krakowscy Dominikanie od roku 1595 opiekują się kościołem św. Idziego, w pobliżu wzgórza wawelskiego. Kościół został wybudowany przez księcia krakowskiego Władysława Hermana jako dziękczynienie po urodzeniu się jego syna Bolesława Krzywoustego w 1085 roku. Jednak dzisiejsza forma kościoła nie przypomina pierwotnej, gdyż był wielokrotnie przebudowywany.

Ciekawostką jest, że planowano wyburzenie kościoła. Około roku 1905 Rada Miejska Miasta Krakowa - w ramach architektonicznego porządkowania ulic miasta - podjęła decyzję o wyburzeniu znajdujących się w złym stanie zabytkowych obiektów przylegających do kościoła, co doprowadziło do głośnego sporu ze środowiskiem miłośników zabytków Krakowa. Sprzeciw zgłosili m.in.: Stanisław Wyspiański, Leon Wyczółkowski, Konstanty Laszczka, Stanisław Tomkiewicz, Jerzy Mycielski, Marian Sokołowski, Józef Muczkowski, Leonard Lepszy, Klemens Bąkowski i Stanisław Krzyżanowski. Zatarg został zażegnany, dzięki interwencji Helferta, prezydenta Najwyższej Komisji Centralnej w Wiedniu, który pismem z dn. 24 listopada 1905 r. wywarł nacisk na prezydenta Krakowa i spowodował w konsekwencji uchylenie uchwały Rady Miejskiej. Prawdopodobnie był to też efekt zakulisowych działań prof. hr. Mycielskiego, którego łączyła przyjaźń z nastepcą tronu arcyksięciem Franciszkiem Ferdynandem. Ostatecznie więc częściowo zburzono otaczające kościół rudery, pozostawiając jedynie XVIII-wieczny dom, w którym znajduje się obecnie przedszkole.