Polignano al Mare - Apulia, Włochy

Polignano a Mare słynie z niezwykle malowniczego położenia – domy starego miasta dosłownie wyrastają z wapiennych klifów, zawieszonych nad turkusowym morzem. Niektóre budynki mają tarasy, z których dosłownie patrzysz w przepaść!

Pocztówkowa plaża Lama Monachile

Najbardziej znana plaża – Lama Monachile (Cala Porto) – to kameralna zatoczka otoczona stromymi skałami i kamiennym mostem z czasów rzymskich. To jedno z najczęściej fotografowanych miejsc we Włoszech!

Miasto Domenico Modugno – autora „Volare”

Polignano to miejsce urodzenia Domenico Modugno, autora kultowej włoskiej piosenki „Volare (Nel blu dipinto di blu)”. Przy promenadzie stoi jego brązowy pomnik z rozpostartymi ramionami, patrzący na morze – turyści często go naśladują na zdjęciach.

Międzynarodowe zawody w skokach do wody

Dzięki wysokim klifom Polignano a Mare gości Red Bull Cliff Diving World Series – skoczkowie z całego świata wykonują akrobatyczne skoki do wody z wysokości nawet 27 metrów!

Podziemne groty i restauracja w jaskini

W skałach pod miasteczkiem kryją się naturalne groty, z których część dostępna jest tylko od strony morza. Jedna z nich – Grotta Palazzese – mieści luksusową restaurację, w której je się kolację w skalnej komnacie z widokiem na otwarte morze.

Miasto poezji na murach

Spacerując uliczkami starego miasta, można zauważyć fragmenty ręcznie malowanej poezji na drzwiach, murach i schodach. To efekt działalności lokalnego poety, znanego jako „Guido il Flâneur”.

Ślady Greków i Rzymian

Choć dziś kojarzy się głównie z turystyką, Polignano ma długą historię sięgającą czasów Greckich i Rzymskich – pierwotnie nosiło nazwę Neapolis (czyli „nowe miasto”).

Idealne miejsce na dolce vita

To idealna destynacja na powolne włoskie „dolce vita”: malownicze uliczki, zapach espresso i morza, lokalne lody (gelato artigianale), a do tego świeże owoce morza i białe wino z Apulii.

 Lajkonik

Legenda o początkach Lajkonika

Lajkonik czyli Konik Zwierzyniecki odwiedza Kraków 7 dni po Bożym Ciele. Zwyczaj wywodzi się z XIII wieku i wiąże się z legendą o napadzie Tatarów na Kraków. Gdy zagrożenie było bliskie, flisacy z podkrakowskiej wsi Zwierzyniec mieli niespodziewanie zaatakować obóz Tatarów i ich pokonać. Jeden z nich przywdział strój tatarski i triumfalnie wjechał do miasta – tak miał się narodzić symbol Lajkonika.

Nie Tatar, a karykatura Tatarzyna

Choć strój Lajkonika przypomina tatarskie szaty, to w rzeczywistości jest on ich mocno przerysowaną, karykaturalną wersją. Lajkonik nosi bujną brodę, barwny kaftan, wysoki czapko-turban oraz siedzi na sztucznym koniu przypiętym do pasa.

Harcowanie Lajkonika – czyli co?

Harce to rytualny przemarsz Lajkonika z orszakiem przez Kraków, który odbywa się co roku w oktawie Bożego Ciała, w czwartek po tym święcie. Lajkonik wędruje ze Zwierzyńca na Rynek Główny, „napadając” przechodniów i uderzając ich buławą – to ma przynosić szczęście!

Buława Lajkonika to talizman szczęścia

Uderzenie buławą nie boli, ale... może przynieść szczęście i pomyślność na cały rok! Dlatego niektórzy wręcz sami podstawiają głowy do uderzenia.

Pochód z tradycją

Orszak Lajkonika składa się m.in. z mlaskotów (komicznych postaci pomagających Lajkonikowi), muzyków i krakowiaków w tradycyjnych strojach. Towarzyszy im kapela grająca żywiołowe melodie.

Wąwóz Afrodyty - Grecja

Wąwóz Afrodyty (Φαράγγι της Αφροδίτης) to mało znane, ale spektakularne miejsce w pobliżu legendarnej Góry Olimp – siedziby bogów. Mimo swojej urody nie jest jeszcze popularnym celem turystycznym, co czyni go idealnym dla miłośników dzikiej przyrody.

Szlak przez dziewiczy las

Trasa przez wąwóz prowadzi przez gęste lasy bukowe, dębowe i sosnowe, porośnięte mchem i paprociami. To doskonałe miejsce na spacer, trekking.

Legenda o basenach Afrodyty

Według tutejszych opowieści, bogini Afrodyta miała korzystać z naturalnych kąpielisk, by odświeżać urodę i odzyskiwać spokój. Mit świetnie oddaje atmosferę miejsca.

Przez wąwóz płynie strumień o czystej, zimnej wodzie, który tworzy małe kaskady i naturalne baseny. Latem woda jest orzeźwiająco chłodna, nawet w upalne dni.

Baseny Afrodyty to naturalne zagłębienia w skałach, utworzone przez wodę spływającą z gór. Przypominają niewielkie jeziora lub wanny skalne, do których można wejść – są niewielkie, ale bardzo malownicze.

Przyroda niemal jak z mitu

Dzięki bujnej roślinności, szumowi strumieni i odosobnieniu, wielu odwiedzających opisuje to miejsce jako „mityczne” i „magiczne” – można łatwo zrozumieć, dlaczego nazwano je imieniem bogini miłości i piękna.

Olimp

Wąwóz znajduje się na obrzeżach Parku Narodowego Góry Olimp, wpisanego na listę rezerwatów biosfery UNESCO. Spotkać tu można dzikie zwierzęta, takie jak kozice, lisy, a nawet orły przednie.

Podziemia Wawelu. Lapidarium - Kraków

 Podziemia Wawelu. Międzymurze i Lapidarium

Zamek Królewski na Wawelu w połowie 2025 roku doczekał się nowej atrakcji dla zwiedzających. To Lapidarium i Międzymurze.

Lapidarium: “żywe kamienie” renesansu 

W podziemiach pod wschodnim skrzydłem zamku prezentowana jest kolekcja ponad 3000 kamiennych detali architektonicznych i rzeźb odkrywanych od XIX w. To unikalna galeria detali budujących renesansową rezydencję królewską – każdy fragment ma swoją historię. Lapidarium to kolejna część cyklu po „Wawelu Zaginionym” i „Wawelu Odzyskanym”.

Międzymurze

Nowa, od 23 maja 2025, 400‑metrowa trasa „Międzymurze” prowadzi wzdłuż XVIII‑wiecznych i średniowiecznych fortyfikacji między murami obronnymi od strony Wisły, w okolicach Smoczej Jamy. Trasa odsłania nie tylko historię architektury, ale również geologiczne początki Wawelu.

Kościół św. Gereona

Kościół św. Gereona był jednym z najstarszych i najbardziej tajemniczych obiektów sakralnych na Wawelu. Obecnie nie istnieje, ale jego relikty można zobaczyć na wystawie „Wawel Zaginiony” w podziemiach zamku.

Kościół św. Gereona, pochodzący z ok. XI wieku, znajdował się na wewnętrznym dziedzińcu Zamku Królewskiego, w jego północno-zachodniej części, w pobliżu tzw. wieży Duńskiej. Był kaplicą zamkową i służył dworowi książęcemu, a później królewskiemu.

Święty Gereon to męczennik z IV wieku, żołnierz legii tebańskiej, czczony głównie w Kolonii. Wybór tego patrona może świadczyć o inspiracjach zachodnich w kręgu piastowskiego dworu – być może był to wyraz kontaktów z cesarstwem niemieckim lub Kościołem zachodnim.