Colmar, miasto jarmarków, Francja

Colmar, położone w sercu Alzacji, to miasto, które od wieków żyje na styku kultur, granic i tradycji. Jego historia jest skomplikowana, ale właśnie dzięki temu niezwykle barwna.

Pierwsze wzmianki o Colmarze pojawiają się już w IX wieku, a w XIII stuleciu miasto uzyskało status wolnego miasta Rzeszy. Oznaczało to dużą autonomię i szybki rozwój handlu oraz rzemiosła. Dogodne położenie na szlakach kupieckich sprawiło, że Colmar bogacił się na handlu winem, zbożem i tekstyliami, a zamożni mieszczanie inwestowali w okazałe kamienice, które do dziś tworzą charakterystyczną panoramę starego miasta.

Mała Wenecja w Colmar

Jednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc w mieście jest dzielnica Petite Venise, czyli „Mała Wenecja”. Nazwa nie jest przypadkowa – wąskie kanały rzeki Lauch, nad którymi stoją kolorowe domy z muru pruskiego, tworzą pejzaż przypominający południową Europę, choć w zdecydowanie północnym, alzackim wydaniu. Co ciekawe, domy te należały niegdyś do rybaków, garbarzy i handlarzy, a dziś są jedną z najczęściej fotografowanych scenerii we Francji.

To stąd pochodzi Statua Wolności

Colmar ma również swoje wielkie nazwiska. To właśnie tutaj urodził się Frédéric Auguste Bartholdi, rzeźbiarz znany na całym świecie jako twórca Statuy Wolności. W mieście można odwiedzić muzeum poświęcone jego życiu i twórczości, a motyw Statuy Wolności pojawia się w Colmarze częściej, niż mogłoby się wydawać – od rzeźb po pamiątki. Innym skarbem miasta jest muzeum Unterlinden, mieszczące się w dawnym klasztorze dominikanek, gdzie przechowywany jest słynny Ołtarz z Isenheim, jedno z najważniejszych dzieł sztuki sakralnej Europy.

Ciekawostką jest fakt, że Colmar uchodzi za jedno z najsuchszych miast Francji, mimo że leży w regionie kojarzonym z zielenią i winnicami. Specyficzny mikroklimat, osłaniany przez Wogezy, sprzyja uprawie winorośli, dlatego okolice miasta od wieków słyną z produkcji znakomitych win alzackich, takich jak riesling czy gewürztraminer.

Jarmark Bożonarodzeniowy w Colmar

Zimą Colmar zyskuje zupełnie nowe oblicze za sprawą jarmarków bożonarodzeniowych, które należą do najpiękniejszych i najbardziej klimatycznych w Europie. W przeciwieństwie do jednego centralnego targu, w mieście funkcjonuje kilka mniejszych jarmarków rozlokowanych w różnych częściach starego miasta. Dzięki temu spacer pomiędzy straganami staje się wędrówką przez historyczne place, mostki i zaułki, skąpane w świetle girland i lampionów.

 Zapach grzanego wina, przypraw korzennych i alzackich ciasteczek unosi się nad kanałami, a średniowieczna zabudowa sprawia wrażenie naturalnej scenografii do świątecznej opowieści.

Colmar w okresie adwentu nie jest tylko turystyczną atrakcją, lecz żywą tradycją, w której uczestniczą mieszkańcy, dbając o detale dekoracji i atmosferę. To miasto, które potrafi opowiadać swoją historię bez słów – poprzez architekturę, światło, smaki i rytm pór roku.

Skomplikowana historia Colmar

Na przestrzeni dziejów Colmar wielokrotnie zmieniał przynależność państwową. Był niemiecki, francuski, znów niemiecki i ponownie francuski, co doskonale widać w jego architekturze, języku i obyczajach. W XVII wieku miasto zostało przyłączone do Francji, lecz jeszcze po wojnie francusko-pruskiej w 1871 roku znalazło się w granicach Cesarstwa Niemieckiego.

 Dopiero po I wojnie światowej na stałe wróciło do Francji. Ta historyczna „dwutorowość” sprawia, że Colmar bywa określany jako kwintesencja alzackiej tożsamości, łączącej niemiecką solidność z francuskim zamiłowaniem do stylu i detalu.

 Alzacki jarmark w Riquewihr, Francja

Riquewihr to malownicza, średniowieczna miejscowość we francuskiej Alzacji, położona na słynnej Winnej Drodze Alzacji (Route des Vins), w otoczeniu stoków porośniętych winnicami i u stóp Wogezów. Jej urok bierze się przede wszystkim z doskonale zachowanej zabudowy – wąskie brukowane uliczki, kolorowe domy z ryglową konstrukcją i zabytkowe mury sprawiają, że Riquewihr wygląda jak z bajki. Wiele przewodników turystycznych uznaje ją za jedno z najpiękniejszych wsi Francji, a turyści często porównują ją do realnej wersji krainy z filmów Disneya.

Riquewihr i świąteczny klimat

W sezonie zimowym – zwłaszcza od końca listopada do 21 grudnia 2025 roku – miasto przeobraża się w świąteczną wioskę pełną magii i tradycji. Wtedy odbywa się jarmark bożonarodzeniowy (Marché de Noël), który przyciąga zarówno okolicznych mieszkańców, jak i licznych gości z Francji oraz całej Europy.

Jarmark bożonarodzeniowy w Riquewihr odbywa się głównie w historycznym centrum: wokół Place Fernand Zeyer, na Rue des Remparts i wzdłuż głównych ulic miasta. Urokliwe stragany (chalets) z regionalnymi wyrobami, rękodziełem, dekoracjami świątecznymi i smakołykami tworzą niezwykłą atmosferę.

Oświetlenie i dekoracje sprawiają, że wieczorami ulice mienią się tysiącami światełek, a średniowieczna sceneria nadaje całemu wydarzeniu bajkowego charakteru – jakby to była scena z opowieści zimowej.

Na jarmarku możesz spróbować:

• lokalnych win alzackich, w tym grzanego wina (vin chaud), gorącej czekolady, lub grzanych sokówi owocowych z cynamonem i imbirem,
• tradycyjnych ciastek świątecznych (bredele) i pierników oraz obecnych w całej Alzacji bretzli (precli)
• regionalnych specjałów takich jak tarta flambée czy sery,
• oraz znaleźć ręcznie robione ozdoby, zabawki drewniane i inne prezenty.

Często organizowane są dodatkowe atrakcje: koncerty świąteczne, warsztaty rzemieślnicze, a nawet małe wydarzenia tematyczne związane z miejscowymi tradycjami bożonarodzeniowymi.

Atmosfera świąteczna w Riquewihr

W porównaniu z większymi miastami regionu, jak Strasburg czy Colmar, Riquewihr ma bardziej kameralny, nostalgiczny klimat. Spacerując pomiędzy zabytkowymi domami w świątecznych iluminacjach, daje się odczuć tradycyjną alzacką gościnność i radość z sezonu świątecznego.

 Castel Nuovo, Neapol

Nazwa „Castel Nuovo” powstała w XIII wieku, aby odróżnić go od starszych neapolitańskich fortec: Castel dell’Ovo i Castel Capuano. Dziś więc „Nowy Zamek” ma… ponad 700 lat.

Łuk triumfalny rodem z renesansu

Najbardziej rozpoznawalną częścią zamku jest monumentalny marmurowy łuk triumfalny z XV wieku, wstawiony między dwie baszty, aby uczcić przyjazd do Neapolu króla Alfonsa Aragońskiego. To jedno z najwybitniejszych dzieł renesansu we Włoszech – dekorowane reliefami przedstawiającymi triumf monarchy.

Siedziba królów i bratobójcze intrygi

Castel Nuovo był oficjalną rezydencją królów Neapolu z dynastii Andegawenów i Aragończyków. W jego murach ważyły się losy królestwa, zawierano polityczne małżeństwa, a także knuto intrygi, które niekiedy kończyły się tragicznie.

Skarbiec pisarzy i humanistów

W XV wieku działała tu słynna Biblioteka Alfonsa V, jedna z najbogatszych w Europie. Gościli tu humaniści, poeci i uczeni, m.in. Giovanni Pontano czy Angelo Poliziano.

5. Wielka sala broniła się przed Wezuwiuszem

Podczas erupcji Wezuwiusza w 1631 roku popiół dotarł aż do bram Castel Nuovo, ale masywna budowla przetrwała bez większych zniszczeń.

Historia Castel Nuovo w skrócie

Powstanie w czasach Andegawenów

Zamek wzniesiono w 1279 roku z rozkazu Karola I Andegaweńskiego, który przeniósł stolicę Królestwa Neapolu z Palermo do Neapolu. Miał być symbolem władzy andegaweńskiej – potężną, reprezentacyjną twierdzą nad zatoką.

Epoka wielkości za Aragończyków

Najbardziej imponujący kształt zamek zyskał dopiero pod rządami Aragończyków (XV w.). Alfonso V dodał marmurowy łuk, przekształcił go w renesansową rezydencję i ufortyfikował basztami, które dziś są najbardziej charakterystyczną częścią obiektu.

Upadek i nowe funkcje

Po zjednoczeniu Włoch zamek stracił funkcję rezydencji królewskiej. Dziś mieści się tu muzeum, sale wystawowe oraz siedziba władz miasta Neapolu.

Legendy i opowieści Castel Nuovo

Legenda o “Zielonej Komnacie” i bratobójczym spisku

Najbardziej znana legenda dotyczy Sali Barona (Sala dei Baroni). W 1486 roku król Ferdynand I Aragoński pod pozorem pojednania zaprosił zbuntowanych baronów na bankiet. Gdy weszli do sali, drzwi zatrzasnęły się za nimi, a oddziały króla aresztowały wszystkich uczestników spisku.

Legenda mówi, że dusze zdradzonych baronów do dziś błąkają się po korytarzach, zwłaszcza nocą, gdy echo kroków niesie się przez kamienne sale.

Duch królowej Joanny I – „Krwawa Joanna”

Z zamkiem łączy się także postać Joanny I Neapolitańskiej, niesłusznie obwinianej o rozkaz uduszenia męża, Andrzeja Węgierskiego. Choć wydarzenie miało miejsce w Aversie, legenda głosi, że duch królowej regularnie powraca do Castel Nuovo.
Podobno w niektóre noce można zobaczyć kobiecą sylwetkę w średniowiecznej sukni krążącą w pobliżu baszt.

Czarna studnia i demon morski

W zamku znajduje się tzw. „pozzo dei coccodrilli” – „studnia krokodyli”. Według legendy więźniów wrzucano tam, by padli ofiarą mieszkającego na dnie potwora przypominającego krokodyla, który miał przybyć z egzotycznych krajów i dostać się do podziemi przez morskie kanały.

Choć brzmi to jak fantastyczna opowieść, istnieją przekazy mówiące, że w XVII wieku znaleziono tam kości ludzkie, co tylko wzmocniło legendę.

Złoty skarb Anjou

Tradycja opowiada o skarbie Andegawenów ukrytym w podziemiach zamku, którego nigdy nie odnaleziono. Być może to tylko miejska legenda, ale wiele osób wierzy, że pod masywnymi murami leżą skrzynie pełne złota, klejnotów i ksiąg z pieczęciami dawnych królów.

 Baszta „La Guardia” – teatr okrętów i duchów

Jedna z baszt zwana „del Beverello” miała być miejscem, z którego średniowieczni strażnicy obserwowali Zatokę Neapolitańską. Według opowieści marynarze widywali czasem w pobliżu baszty widmowy okręt, który wyłaniał się z mgły i znikał bez śladu.